Twee droeve uren met louterende stem Tori Amos

Concert: Tori Amos. Gehoord: 15/3 Congresgebouw, Den Haag. Herhaling: 16/3 RAI, Amsterdam.

Klavecimbel, concertvleugel en een sterrenhemel van honderden lichtjes vulden het toneelbeeld. De kleurrijke lichtshow was geen overbodige luxe, want Tori Amos presenteerde de meest droefgeestige muziek die ooit in een one woman show te horen was. De veel gemaakte vergelijking met Kate Bush en Joni Mitchell gaat nog maar ten dele op, want Tori Amos mag uniek heten om de schrijnende manier waarop ze haar ziel binnenstebuiten keert.

In amazonezit op de pianokruk ging ze ditmaal minder exhibitionistisch tekeer dan bij eerdere concerten. De persoonlijke lading van haar muziek school in de intense voordracht, die tot de kleinste stembuiging, de diepste zucht en het dierlijk gegrom glashelder werd doorversterkt. De Amerikaanse domineesdochter toonde haar affiniteit met gospelmuziek in het overigens weinig eerbiedige Crucify, waarna ze het leed van Kurt Cobain op haar schouders nam in een breekbare versie van Nirvana's Smells Like Teen Spirit.

De diversiteit werd gewaarborgd door twee 'klassiek' gearrangeerde nummers op klavecimbel en enkele bijdragen van gitarist Steve Canton, die zijn instrument afwisselend liet klinken als een zalvende cello of als een piepende machine. Amos' trefzekere pianospel bleef achterwege in het a capella gezongen Me And A Gun, een hoogtepunt van drama en tragiek tijdens een concert dat weinig vrolijke momenten kende. Soms hing ze haar ziel al te opzichtig aan de waslijn, vooral toen ze een nummer opdroeg aan de vermoorde schoolkinderen uit Schotland 'die ik heb uitgenodigd om hier te komen dansen.'

Na twee uur van louterende droefheid eindigde Amos met de evergreen Amazing Grace waarin ze het op een bevrijdend schreeuwen zette. Eén keer veroorzaakte ze een lachsalvo, toen ze in Hey Jupiter met stalen gezicht bleef doorzingen dat ze haar tekst kwijt was.