Marthe Wéry

Marthe Wéry en Bernard Frize. Galerie Micheline Szwajcer, Verlatstraat 14, Antwerpen. T/m 14 april. Di t/m vr 10-18u, za 12-18u. Prijzen 16.200 tot 25.650 gulden (Wéry) en 16.200 tot 35.640 gulden.

In 1975 nam de Brusselse Marthe Wéry (1930) deel aan een tentoonstelling met de titel 'Fundamentele Schilderkunst' in het Stedelijk Museum in Amsterdam. 'Fundamenteel' was haar werk toen zeker. Het beperkte zich tot de elementaire bouwstenen van kunst in twee dimensies: drager, verf, kleur en lijn. In de loop van de jaren zou Wéry zich toeleggen op één aspect van de schilderkunst: het geschilderde oppervlak.

Bij het binnenkomen wandel je meteen langs Wéry's installatie. Tegen de rechterwand leunen zeventien dunne panelen, gehuld in telkens een ander onverzadigd blauw en enkele keren een grijstint. De kleuren doen denken aan vochtige lucht. Maar evocatief wordt dit werk daardoor niet. Het bestaat nog altijd uit oppervlakken van verf en kleur, uit kleurvellen die door kleine onregelmatigheden hun materiële broosheid verraden.

De mistigheid van haar kleuren verkrijgt Wéry door een techniek die ze nog maar recent toepast. Ze laat elk paneel als het ware zichzelf schilderen, door de verf traag over het vlak te gieten, verschillende lagen na elkaar. In een paar werken achterin de galerie kun je de vloeistof letterlijk zien kruipen. Dat gaat gepaard met een niet ongevaarlijk, pittoresk effect, waarvan de installatie gespaard blijft.

Ook Bernard Frize schildert zijn werken niet zelf. Bij hem is het toevalselement echter geen kwestie van subtiel balanceren op het koord, zoals bij Wéry. Het is vooral een practical joke, met de schilderkunst als komisch slachtoffer. Voor elk werk gebruikt Frize een apart trucje. Hij giet bijvoorbeeld enkele verfpotten uit in een bak, en laat het zaakje even betijen. Na een tijd vormt zich een velletje op het oppervlak, en dat brengt hij aan op doek. Het resultaat is een klef, pseudo-abstract werkstuk - en dat is natuurlijk de grap, een wat vermoeiende grap. Dat de schilder als held tot het verleden behoort, wisten we immers al.