Vermeer-hype

De mediahype is in volle gang en ik heb mij laten meesleuren. Vermeer zoals nimmer meer! Op een mooie zondagmiddag in maart gaan wij richting het Mauritshuis. Parkeergelegenheid volop. We melden ons in een overvolle tent, waar de hitte je tegemoetkomt. Van de catalogus zag ik toch maar af, want drie kaartjes en twee posters was al genoeg van het goede. Op naar The Main Event.

Als Nederlandse van Franse afkomst, waande ik mij terug in mijn land. Een ieder sprak Frans. Mijn landgenoten hadden heel wat meer kilometers afgelegd om de grote meester te kunnen bewonderen. Eindelijk met eigen ogen aanschouwen waarom Marcel Proust verliefd was geworden op la vue sur Delft. De enige mogelijkheid om daar een glimp van op te vangen was een uitstapje naar Delft zelf. Er werden net zoveel mensen toegelaten als de brandweer zou goedkeuren. Maar iets zien? Ho maar!

Een groep Fransen werd door de stroom meegevoerd en kwam in zaal 300 terecht, zonder de voorafgaande zalen te hebben bekeken. Ze wilden weer terug, doch werden op bijna hardhandige wijze tegengehouden. Na een half uur stonden ze op straat; ze hadden de eerste twee zalen niet gezien en waren letterlijk beetgenomen op de terugweg naar zaal 200. Hebben ze daar nu al die kilometers voor afgelegd? Het meisje met de rode hoed hebben ze gezien, ook al hing ze in zaal 200, ze prijkte immers op de poster.