Ongevaarlijke soul bij Vaya con Dios

Concert: Vaya Con Dios. Gehoord: 13/3 Ahoy', Rotterdam.

Zoals Michiel Romeyn, van Jiskefet, kan doen alsof hij Spaans spreekt door uitsluitend de klank en de intonatie na te bootsen, zo kan Dani Klein, zangeres van de groep Vaya Con Dios, heel goed doen alsof ze soul zingt. In de aanzet van een nummer weet ze de klank zo te vormen dat er even dat schelle en gedrevene uit spreekt. Maar op de momenten dat de ware soulzangeres (Aretha Franklin, Tina Turner) die kijverige toon afwisselt met een oergeluid uit de diepste regionen van haar ziel, laat Klein het afweten.

De Belgische groep Vaya Con Dios is de laatste jaren populair geworden met een ongevaarlijk soort soulmuziek; niets wordt werkelijk uitgeschreeuwd, niets wordt in de huid gekerfd. Maar gisteravond in Ahoy' bleek dit precies de juiste rantsoenering te zijn voor een wat ouder publiek. Veel dertigers en veertigers genoten paarsgewijs van de vriendelijke Belgische, die het verleiden overliet aan een ingehuurde (buik)danseres. Dani Klein zelf wisselde drie keer van kostuum maar onthield zich verder van iedere extravagantie.

Het moet haar zijn tegengevallen dat de bijna uitverkochte zaal zich zo weinig liet horen. Er werd niet gedanst en nauwelijks gereageerd op haar opmerkingen tussendoor.

De laatste, vierde, cd van Vaya Con Dios, Roots and Wings, werd gedeeltelijk opgenomen in de legendarische Muscle Shoals-studio, in Alabama, waar veel klassieke soulplaten zijn opgenomen. Uit Muscle Shoals komen ook de Muscle Skoal Horns die de groep op de plaat en bij concerten ondersteunen. Maar zelfs de stoer toeterende Muscle Shoals Horns, zo werd gisteravond duidelijk, kunnen Vaya Con Dios geen doorleefd geluid geven.