Salonremise van twee bevriende voetbalcoaches

GRONINGEN, 13 MAART. Wat is er rechtvaardiger dan een gelijkspel tussen twee noordelijke voetbalclubs die getraind worden door twee vrienden? FC Groningen en Heerenveen hadden niet zo veel te mopperen over de 1-1 uitslag in het Oosterpark. Alleen het bevroren veld zorgde voor de nodige ergernis. “Ik zou de lieve Heer willen verzoeken om het weer hier te veranderen”, zei trainer Foppe de Haan van Heerenveen. Naast hem klonk instemming van collega Hans Westerhof van Groningen. De studievrienden klopten elkaar nog eens op de schouder en de persconferentie was ten einde.

De groeiende populariteit van Heerenveen wordt in Groningen met argusogen gevolgd. Nog maar een paar jaar geleden waren de rollen omgedraaid. De Friezen speelden in de eerste divisie, de Groningers speelden Europees voetbal. Het waren de tijden van de Joegoslavische dribbelaar Djurovski, de donkere draaikont Meijer en de lange slungel Eijkelkamp. Groningen stond garant voor spectaculair voetbal, de topclubs reisden met bezwaard gemoed naar het hoge noorden.

De goede resultaten op het veld gaven een vertekend beeld. Het clubbestuur raakte in opspraak door een zwart-geld-affaire, oud-voorzitter De Vries werd in hechtenis genomen. FC Groningen was twee jaar geleden bijna bankroet en versleet vier trainers op rij. “In de twee jaar dat ik weg ben geweest, is er hier ontstellend veel mis gegaan”, zegt Westerhof. De geboren Achterhoeker keerde terug op het oude nest, nadat hij bij PSV even aan de top had kunnen ruiken zonder dat hij er gelukkig van is geworden. “Ik houd van deze stad en ben in de loop der jaren ook van deze club gaan houden.”

Westerhof hoort bij Groningen, zoals De Haan zich thuis voelt bij Heerenveen. Beide coaches hebben geen achtergrond als topvoetballer en compenseren deze handicap met een enthousiaste en eerlijke aanpak. Kenmerkend was de vriendelijke wijze waarop het tweetal gisteravond met Kooistra, de nieuwe aanwinst van FC Groningen, van gedachten wisselde. De aanvaller van NEC heeft eerder bij Heerenveen onder contract gestaan, waar hij zelden in aanmerking kwam voor een basisplaats. “Jef is een mannetje hoor, daar ga je nog wat mee beleven”, zei De Haan met een triomfantelijk gezicht tegen Westerhof die op zijn beurt het spelinzicht van Kooistra ophemelde.

In Groningen kunnen ze het balgevoel van de kleine spits volgend seizoen goed gebruiken. Het spel van de plaatselijke FC is dit seizoen erg flets, de positie in de middenmoot past uitstekend bij het saaie beeld dat Groningen zichzelf heeft opgeplakt. Eerst moesten de schulden worden afgelost, daarna werd het degradatiegevaar afgewend en vervolgens een nieuwe hoofdsponsor aangetrokken. Met een geheel vernieuwde spelersgroep vormt Westerhof een degelijk geheel, zonder dat de trouwe supportersschare bijzonder opgewonden het stadion verlaat.

Volgens Westerhof mag de lat niet al te hoog worden gelegd. “Wij gaan stapje voor stapje vooruit, terwijl clubs als Vitesse en Willem II met stappen vooruit gaan. Vergeet niet dat wij uit een heel diep dal komen. Anderhalf jaar geleden had de club een schuld van twee miljoen gulden en een selectie met oude, versleten voetballers. Nu hebben we een heel nieuwe voorhoede die bijna niets heeft gekost. Zonder mezelf nu te kietelen ben ik toch wel trots op wat we in zo'n korte tijd hebben bereikt.”

Over het vertoonde spel tegen Heerenveen kon de geboren optimist Westerhof niet erg positief zijn. Natuurlijk gold het hobbelige veld als geldig excuus, zeker voor zijn elftal dat over minder techniek beschikt dan Heerenveen. In de eerste helft had Groningen weinig in te brengen. Alleen Bombarda was dichtbij een doelpunt.

Na de rust kwam de thuisclub energiek uit de kleedkamer. Met kick-and-rush werd Heerenveen teruggedrongen op eigen helft. Het openingsdoelpunt van topscorer Bombarda - zijn elfde van het seizoen en zijn eerste in vier maanden - was een gevolg van een Friese verdedigingsfout. Gorré veroverde de bal en bood Bombarda een niet te missen kans.

FC Groningen leek de wedstrijd naar zijn hand te zetten maar verkeek zich op de veerkracht van Heerenveen. Aanvaller Tomasson hinderde de Groningse back Veenhof, die de woede van zijn medespelers op de hals haalde door de Deen volkomen onnodig pootje te haken. Scheidsrechter Blankenstein stond er bovenop en gaf terecht een strafschop, die door Tomasson werd benut. Alleen verzuimde de arbiter Veenhof van het veld te sturen, ook daarover waren De Haan en Westerhof het na afloop eens. Twee bevriende trainers met dezelfde opvattingen. Ze verdienden een salonremise.