Vredesproces?

De vraagtekens achter het vredesproces tussen Israel en de PLO worden meer en groter. De terreur van de laatste dagen geeft daartoe alle aanleiding. Ronny Naftaniel, directeur van CIDI, weet in zijn artikel (5 maart) precies uit te leggen waar de schoen wringt. Een uitermate eenzijdige en daardoor tekort schietende visie: “Arafat moet uitvoeren waartoe Israel alleen in staat is, als dit land de volledige medewerking van vrienden in Europa, Amerika en de Arabische wereld krijgt”.

Wie niet bereid is de óórzaken van de controverse in ogenschouw te nemen, zal zoals Naftaniel - evenals de auteur van het ernaast prijkende hoofdartikel - achter de feiten blijven aanhobbelen. Wie wind zaait, zal storm oogsten. In 1947 werd - op zeer aanvechtbare gronden - besloten tot opdelen van Palestina. Eerlijk delen is in feite 'half om half'. Zelfs dat eenvoudige adagium kon het niet halen: Israel in wording kreeg meer. Nu vechten de Palestijnen om minder dan een kwart van 'de cake'. Nochtans staat het Westen vierkant achter Israel. Maar met oogkleppendragende koppen in het zand wordt het probleem niet opgelost. Een drastische heroriëntatie is vereist, wil in dit gebied een vredesproces en niet 'vredesproces' van de grond komen.