Pop met gevoel voor pathos

Concert: Marion. Gehoord: 9/3 Melkweg, Amsterdam.

Het aplomb van Britse popmuzikanten is indrukwekkend. Een pas beginnende groep kan zich op het podium gedragen alsof de wereld al is veroverd, alsof men zich verzekerd weet van een plaatsje in de Rock 'n' Roll Hall of Fame in Cleveland, alsof de zaal waar men staat de allure heeft van een stadion. De stemuithalen zijn daverend en de handgebaren groot, want ook de achterste rijen moeten genieten.

De nieuwe Engelse groep Marion stond afgelopen zaterdag op deze manier in de Melkweg. Marion maakt deel uit van de tweede generatie Britpop-groepen die staat te trappelen om na Blur en Oasis de glorie van de Engelse muziek voort te zetten. Dat er in de Melkweg een paar honderd fans waren in plaats van tienduizend leek de vijf jongens uit Manchester niet te deren. Met gevoel voor drama, arrogant en gesmeerd werkten zij zich door het repertoire van This World and Body, het onlangs verschenen debuut.

De vervoering spreekt niet alleen uit Marions presentatie, ook de muziek is doordrongen van grote gevoelens. This World and Body doet denken aan Boy, de eerste lp van U2. Zanger Jaime Harding haalt uit als Bono en gitarist Phil Cunningham speelt als The Edge, met dezelfde eenzaam echoënde gitaarloopjes die als bliksems door het galmende decor schieten. De pathos wordt bij Marion niet altijd even goed in de hand gehouden: soms ontaardt de bombast in oeverloos gebrul. Maar in de meeste nummers weet de groep haar wijdlopige geluid in te perken door een venijnig gitaarintermezzo of een mooi pulserende solo.

Jaime Harding, met het zwarte haar strak om de oren gekamd, weet hoe een ster zich hoort te gedragen. Hij verliest zijn publiek geen moment uit het oog en kent de voordeligste poses. Zo maakte hij dankbaar gebruik van de pilaren voor het podium: die bleken heel geschikt om zich, als in een aanval van deemoed, tegen aan te werpen.