Ontucht

Overal die mengeling van afweer en angst. Een muur van stilte. Een schamperende openbare aanklager: ze kunnen hier op aarde toch ook wel een beetje op elkaar letten?

Een miezerige regen daalt neer op het dorp. Langzaam wordt het donker. Het dorp is zo leeg als leeg maar kan zijn. Donkere schimmen gaan over het plein. Ga heen, roept hij, en fietst heel hard weg in de nacht. Is de eerste echte Nederlandse thrillerschrijver opgestaan? Misschien. Voorlopig betreft dit fraaie proza citaten uit het artikel 'Rijssen zwijgt het liefst over jarenlange ontucht' (NRC HANDELSBLAD, 6 maart).

In dit sfeerstukje wordt, naar aanleiding van misstappen van twee van zijn bewoners, het gemoedelijke dorpje in de beklaagdenbank gezet en vervolgens voorgesteld als een naargeestig sekte-kamp met onvermijdelijke ontsporingen. Zo werkt het er geldende 'strenge taboe op de aantrekking van het andere geslacht' homoseksueel misbruik in de hand. Daar komt bij dat zwaar christelijke mannen kinderen als een soort bezit beschouwen en hen vaak misvormen tot onzekere en geweeë wezens. Zijn dit niet zachtgezegd boude beweringen? En kijkt de journaliste niet te zeer door een grootstedelijke bril? Rijssen lijkt niet helemaal op het individualistische Amsterdam waar altijd wat te beleven is, maar is daarom nog niet minder.