Marokkaans gebedsgenezer irriteert Montfort

MONTFORT, 11 MAART. Hij zegt zieken te kunnen genezen, verlamden uit hun rolstoel te laten opstaan en verdriet en angst weg te nemen. Het wonder van Montfort: de Marokkaanse gebedsgenezer Mohammed Astitou. Vijf dagen per week bezoeken gemiddeld vierhonderd mensen, voornamelijk islamieten, Astitou's bijeenkomsten, in de hoop dat ze worden genezen van hun kwalen. De Limburgse gemeente Montfort en de dorpsbewoners zijn allesbehalve blij met hun Marokkaanse Jomanda.

Eigenlijk vindt Astitou het verstandiger niet te praten. Zijn woorden worden toch verkeerd opgevat en volgens hem beschouwt de islamitische gemeenschap hem als een gevaar. Toch wil hij iets kwijt over zijn wonderbaarlijke vermogens. Zijn echtgenote, Johanna, legt haar vingers op haar lippen om hem te waarschuwen, maar tevergeefs. “Ik kan met mijn blote handen bliksem vangen”, vertelt Astitou. “De bliksem achtervolgt me, maar ik steek mijn handen in de lucht en vang ze op. Geen probleem.” Astitou excuseert zich, zijn patiënten wachten.

“Ik word hier zo kwaad om”, zegt Johanna. “Mohammed kickt erop rare praatjes rond te strooien. Hij is een genie, maar ook een beetje vreemd.” Ze is even stil. “Ik denk dat hij mensen wil shockeren”, bedenkt ze dan. “Het zit namelijk zo, als je geshockeerd bent, schieten je cellen los en ontstaat er meer ruimte voor positieve kracht.” De kelder van Astitou's woning is het decor van de bijeenkomst. In de benauwde donkere ruimte zitten ongeveer honderd mannen op de grond. Astitou legt op ieders hoofd een doek en raakt met zijn handen de hoofden even aan. Sommige bezoekers lijken in een trance, anderen kijken wat onwennig om zich heen. Plotseling staat een jongeman op. Hij laat zich vallen en rolt over de grond, terwijl hij met gekwelde stem Arabische teksten declameert. Een oude Marokkaanse man begint te huilen als Astitou's handen hem aanraken.

Astitou verricht wonderen met zijn handen, daar zijn alle bezoekers het over eens. “Laatst stond iemand op uit zijn rolstoel”, beweert een Duitser, die voor het bezoek tweehonderd kilometer heeft gereden. “Ik was er zelf niet bij, maar het gebeurde. De handoplegging helpt mij ook. Ik heb veel last van mijn knieën en handen, maar na een bezoek is de pijn weg. Waarom zou ik hier dan niet komen, de dokters kunnen me toch niet helpen.”

Bijna iedere patiënt heeft soortgelijk verhaal. Een lichamelijke of geestelijke klacht waar de reguliere geneeskunde niets aan kan doen. Voor wie het medische circuit heeft doorlopen, is Astitou de laatste hoop. En al verwacht niet iedereen genezing, de meeste bezoekers hebben het gevoel dat hun pijn is verzacht.

Het nieuws over het wonder van Montfort verspreidt zich snel. In de twee jaar dat Astitou in Montfort woont, is het aantal bezoekers enorm gegroeid. Zo sterk, dat het de gemeente en omwonenden is gaan irriteren. De weg langs Astitou's huis staat op zaterdag vol met auto's. Omwonenden klagen over bezoekers die bij hen thuis een taxi willen bellen. De omgeving zou worden gebruikt als openbaar toilet, zelfs het kerkhof lijkt niet veilig voor bezoekers met hoge nood.

Volgens Johanna zijn deze klachten nergens op gebaseerd. “Ik weet zeker dat de dorpsbewoners achter ons staan. De buren hebben zelfs een handtekeningenactie gehouden om steun te betuigen. De klachten worden in de media opgeblazen. De weg is breed genoeg, het verkeer kan er altijd langs. En het verhaal over een openbaar toilet is compleet uit de lucht gegrepen. Islamieten mogen niet eens het kerkhof van een ander geloof betreden.”

De naaste buren zijn net bezig het bos naast hun huis af te rasteren. Bezoekers van Astitou doen er regelmatig hun behoeften en daar hebben ze genoeg van. Bovendien, de handtekeningenactie is hun onbekend. De buurvrouw: “Het gaat ons niet om wat Astitou doet, als hij mensen kan helpen is dat mooi. Maar de geparkeerde auto's en vooral het gebrek aan toiletten is irritant. De gemeente heeft een afspraak met Astitou, hij zou op afspraak gaan werken. Maar daar is nog niets van terecht gekomen.”

De toegangspoort van het kerkhof, schuin tegenover Astitou's huis, is met een zware ketting afgesloten. Op de deur hangt een briefje 'wegens overlast gesloten'.