In Goudkust is slechts de gebeurtenis van belang

Goudkust, SBS6, 19.00-19.25u.

Als alles volgens plan verloopt, begint vanavond voor SBS de glorie. Met een gemiddeld marktaandeel van 5 procent heeft de commerciële zender tot dusver niet veel indruk gemaakt, maar vanaf vandaag is ook SBS aangesloten op het Endemol-infuus dat al zo menig ander station een gezond bestaan heeft gebracht. Al was het maar omdat dan tevens de poorten van de Privé-pagina in de Telegraaf opengaan: Henk van der Meyden, die SBS tot dusver nauwelijks zag staan, heeft zich de afgelopen weken immers al danig beijverd om de nieuwe programma's promotioneel te begeleiden, zoals hij dat ook voor alle andere Endemol-produkties doet.

Joop van den Ende, producent van de soap-series Goede tijden slechte tijden (voor RTL) en Onderweg naar morgen (voor Veronica), heeft nu voor SBS een derde in produktie: Goudkust. Het grootste verschil is dat deze niet, zoals de andere, gebaseerd is op een buitenlands voorbeeld, maar geheel op eigen kracht is bedacht. Het idee is van Van den Ende zelf, zei Rogier Proper vrijdagavond in een promotie-programmaatje van een half uur (want ze weten in 's mans bedrijf intussen heel goed hoe je zo'n nieuwe serie moet verkopen): het reilen en zeilen van jongeren in een gegoed milieu. “Zeven vrienden en het rijke leven”, heet het in de aankondiging. En op de affiches die het hele land bedekken: heftiger dan GTST, meer seks, spanning en sensatie (maar dan zonder klinkers). GTST is, met zo'n twee miljoen dagelijkse kijkers, kennelijk de norm in dit genre. Onderweg naar morgen haalt nog niet de helft.

Goudkust wordt geschreven in de script-fabriek van de voormalige VPRO-programmamaker Rogier Proper, die ook de scenario's voor de beide andere soaps aflevert. Blijkbaar maakt het allemaal niet zoveel verschil; het sprak boekdelen hem vrijdagavond te horen verwijzen naar “Goede tijden slechte tijden en, hoe heet dat ding, Onderweg naar morgen...” Ook nu is er weer een groepje beginnende acteurs gevonden, die op doorgaans belabberde wijze de belabberde zinnen uit de scripts zullen uitspreken, tegenover een aantal routiniers die tegenover de buitenwereld verontschuldigend zullen zeggen dat er toch brood op de plank moet komen - en dat het heel goed is voor de Nederlandse drama-industrie om zo'n kweekvijver te hebben. Zo kan men dezer dagen de ervaren Dolf de Vries in Onderweg naar morgen met inzet van alle melodrama-technieken het cliché van een verbitterd man zien spelen, die krampachtig vasthoudt aan de gedachte dat het de plicht van de leden van elk gezin is “onvoorwaardelijk van elkaar te houden”.

In werkelijkheid staat de soap-produktie in landen als Amerika, Engeland en Australië goeddeels los van sectoren als film en volwassen tv-drama. Van doorstroming is zelden sprake. Ook in Nederland niet; Anthonie Kamerling (ex-GTST) is tot dusver de enige die met enig succes elders optrad.

Overigens leert een blik op de beide bestaande soaps, dat het ergste gestuntel nu langzamerhand wel voorbij is. Maar het vlakke, nogal saaie naturel dat er voor in de plaats is gekomen, maakt het resultaat nog niet veel beter. In goedkope decortjes worden goedkope zinnen gezegd, en het is al heel wat als die er redelijk vlot uitkomen. Voor elke scène is twintig minuten repetitietijd en twintig minuten opnametijd uitgetrokken, leerden we vrijdag over Goudkust.

Maar het gaat in het soap-genre dan ook niet om gecompliceerde karakters of doorleefde gevoelens. Het gaat om de loop van de gebeurtenissen. Wat dat betreft is het net porno: niet de talenten van de schrijvers, de acteurs en de regisseurs zijn van belang, maar uitsluitend de handelingen.