Hamasterreur

Door al mijn verdriet heen blijf ik optimistisch. Het is onmogelijk bewust als jood te leven en géén optimist te zijn. Wie boos is, vergeet op het moment van zijn boosheid wel eens de realiteit.

Realiteit is in dit verband twee dingen: ten eerste dat vrede de onontkoombare en enige oplossing is voor de schier eindeloze reeks problemen die de staat Israel nu bijna vijftig jaar lang hebben geteisterd en ten tweede dat er tegen de terreur van zelfmoord-moordenaars en van hen die ze uitsturen geen enkel weerwerk bestaat. Alleen vrede en de gevolgen van vrede kunnen er een eind aan maken.

Israel heeft in de jaren van zijn bestaan al heel wat diep ingrijpende slagen te verwerken gehad. Dat verwerken is tot nu toe altijd gelukt. De wens naar vrede en de roep om vrede zit in de joodse cultuur heel diep ingebakken. De bijbel zowel als de liturgie staan er vol van. Als de scherpste pijn van het verdriet en van de boosheid wat weggeëbd zijn, zal de wens naar vrede weer overheersen. Het belangrijkste nieuws is wellicht dat er nu ook aan Palestijnse kant vredesbetogingen zijn.