Bij Bassdrumbone lukt het weer eens allemaal

Concert: Bassdrumbone. Gehoord: 9/3 BIMhuis, Amsterdam. Radio-uitz.: NPS Radio 4 op nader te bepalen datum.

De werkomstandigheden zijn voor de meeste jazzmusici zo beroerd, in Amerika nog meer dan in Nederland, dat het niet vreemd is dat er bijna altijd iets misgaat. Musici die niet op komen dagen, rammelende geluidinstallaties en slecht ingespeelde groepen, het hoort bij een gammele infrastructuur waarin alles moet worden bevochten.

Toch valt een enkele keer, als door een wonder, 'zomaar' alles volmaakt op zijn plaats. Zoals zaterdag bij het trio Bassdrumbone in het BIMhuis in Amsterdam. 'We made it', roept trombonist Ray Anderson opgewekt als hij veertig minuten na de officiële aanvangstijd het podium opbeent, daarmee onderstrepend dat het net zo goed anders had kunnen zijn. Cherry pickin' heet het eerste stuk, een compositie van drummer Gerry Hemingway die direct duidelijk maakt dat hij geen brave begeleider van Anderson is maar net als hij één van de drie, net als contrabassist Mark Helias.

De laatste tekent voor de compositie Section 51, een meerdelig stuk waarin zonder nadruk alle kwaliteiten van de musici worden gedemonstreerd. Dat Anderson iedere toon anders kleurt, dat Helias een zeldzaam vol en zuiver geluid uit zijn contrabas tovert en dat Hemingway een drummer met fantastische oren is, weet de meerderheid van het publiek echter al. Ze speelden niet voor niets vele keren eerder in Nederland.

Wat echt indruk maakt is wat de drie musici er samen van maken. Anticiperen op wat anderen zouden kunnen gaan doen, flexibel reageren op onverwachte acties, juist inhouden wanneer men gemakkelijk de show zou kunnen stelen, hoe vaak tref je zoiets in de jazz, of welk ander muziekgenre ook? De leden van Bassdrumbone speelden 19 jaar geleden voor het eerst samen en hebben sindsdien alleen maar bijgeleerd. Een massa over tonen en noten en zelfs over centen en podiumgedrag maar al doende gelukkig ook veel over het allerbelangrijkste: het evenwicht tussen hoofd en hart.