MAI MAI...

Ter gelegenheid van la festa della donna op 8 maart organiseren de heren van een groep vrienden waarin ik vorig jaar verzeild raakte in Italië, ieder jaar een etentje voor hun vrouwen uit protest tegen deze feministisch getinte feestdag. Dan koken zij gezamenlijk voor de dames als dank voor alle goede zorgen. Vijfentwintig luidruchtig grappen en grollen makende mannen, bestierd door een kleine kooklustige Romein, zag ik in een rustieke Italiaanse plattelandskeuken flink zwoegen. Elegante heren met eeltloze vingers achter bergen bladerrijke artisjokjes die panklaar gemaakt moesten worden. In de houtgestookte oven smoorden speenvarken en zuiglam onder een wakend oog terwijl een tiental gekliefde kippen op een rooster boven de hete as van een houtvuur siste. Achter het brede fornuis in een aangrenzende ruimte roerden enkele bloednerveuze kerels met lange spanen onwennig in de enorme pannen vol dampende pasta. Buiten onder de bloeiende mimozabomen met uitzicht op de turquoise spiegel van het Trasimeense meer dronken de feestvarkens koele Spumante in zorgeloze afwachting.

Het kan verkeren. Eenmaal aan tafel bleek de eerste gang van de middagdurende maaltijd een minestra di pasta e ceci te zijn - korte pasta met kikkererwten. Toen ik mijn verbazing uitsprak over de takjes verse rozemarijn in de pasta, viel het gesprek stil aan mijn stukje van de lange tafel. Mijn tafeldames keken me zo verbaasd aan dat ik het er benauwd van kreeg. Ik haastte mij te vertellen dat ik pasta e ceci ooit in de regio Puglia had leren maken en dat er daar verse laurier in werd gedaan. De stilte in mijn hoekje sloeg om in een enorm tumult. Mijn tafeldames, hun buurvrouwen en overbuurvrouwen, allen zwaaiden de gestrekte wijsvinger belerend in mijn richting en riepen luidkeels: 'mai mai con l'alloro, màaai...'. “Je weet toch”, zei de neurologe tegenover mij dwars door de herrie heen, “dat ze daar in 't Zuiden niet kunnen koken. Alleen barbaren doen laurier bij de kikkererwten”.

De strijdbijl glinstert feller dan ooit in het zwerk boven beide Italiaanse keukens. Met dezelfde pertinentie betichten Zuiderlingen de Noorderlingen van barbaarse smaken. Laat de strijd maar nooit gestreden zijn opdat wij - de echte barbari - nog veel kunnen leren over variabele Italiaanse smaken. Altijd hetzelfde is ook zo saai. Volgende keer het recept voor pasta e ceci in de variant met rozemarijn en zonder tomaat. Over de rozemarijnvariant mèt tomaat zal ik maar zwijgen.