Duitse pers lauw over Moffenblues

BERLIJN, 8 MAART. De Duitse theatercritici zijn over het algemeen matig te spreken over Moffenblues, de voorstelling die regisseur Gerardjan Rijnders maakte bij het Deutsches Theater in Berlijn. Moffenblues ging afgelopen zondag in première. Het is een zogeheten montagevoorstelling op basis van door Rijnders geschreven teksten, die gaan over de relatie tussen Oost- en West-Duitsers, de hereniging, Anne Frank en het Duitse verleden. Het premièrepubliek onthaalde de twee uur durende voorstelling op warm applaus maar ook weerklonk er boe-geroep.

Over het algemeen vindt de Duitse pers de voorstelling langdradig, clichématig en geforceerd, met waardering voor de poging van het Deutsches Theater een ander soort theater te brengen dan het gebruikelijk traditionele. De Berliner Zeitung noemt de voorstelling de 'belangwekkendste in jaren', maar de Morgenpost vindt 'de omweg' van de 'vrije speelvorm' vooral een 'doodlopende weg'. De Welt meent dat 'de totale onderdompeling in lyrische verveling' Rijnders 'ondanks zijn artistieke vaardigheden' verhinderd heeft 'een op zichzelf rijk geschakeerde groep acteurs op de juiste wijze te choreograferen'. Ook schrijft deze krant over 'monumentale Kitsch'. Een ander ziet in dat Rijnders 'een diagnose van de tijd' tracht te stellen, maar dan 'zonder theatrale vorm, zonder handeling, en bijna zonder karaktertekening'. 'Een puinhoperig stuk', luidt de conclusie.

De Frankfurter Allgemeine Zeitung beschrijft twee scènes die de moeite waard gevonden worden, maar stelt vervolgens dat de voorstelling nog 'vijf dozijn' andere scènes telt, die niet meer dan 'ritselend papier' zijn. De Kurier stelt dat 'Rijnders' taal bij alle mistroostigheid zacht, bijna teder' klinkt, maar een collega vraagt zich af waarom de theaterbezoeker aan een uitspraak van Karl Valentin herinnerd moet worden. Die kreeg eens van zijn buurman kaartjes voor het theater cadeau en vroeg zich vervolgens af: Heeft hij soms wat tegen me?