Drugsbeleid

“Europa heeft de Frans-Nederlandse dynamiek nodig.” Dat is de laatste zin van de open brief waarin Bernard de Montferrand, ambassadeur van Frankrijk in Nederland, zich 26 februari in deze krant tot ons richtte. Hij heeft gelijk. Maar dat juist het door Frankrijk zo verfoeide Nederlandse drugsbeleid de basis kan vormen van deze dynamiek, lijkt hij niet te willen accepteren.

Ik stoor me in het Franse verkeer aan het gevaar waaraan roekeloos rijdende Fransen mij blootstellen. Ik betreur het hoge aantal verkeersongevallen in Frankrijk waarbij alcohol een rol speelt. Maar stel ik Frankrijk aansprakelijk voor de dood van Nederlanders die zich te pletter rijden omdat ze teveel Franse wijn, cognac of calvados gedronken hebben?

Open grenzen zijn niet bedoeld om er je eigen maatschappelijke problemen overheen te duwen. De zo begeerde dynamiek van meneer de Montferrand komt pas tot stand wanneer er begrip ontstaat voor elkaars opvattingen, gebaseerd op twee verschillende culturen. Dat beide culturen naast voordelen kennelijk ook schaduwzijden bezitten, is evident. Maar als we dat elkaar gaan verwijten, schieten we niet op. Wanneer Frankrijk het drugsprobleem wil bestrijden, dan kan ze haar voordeel doen met de Nederlandse ervaring op dit punt. We hebben er - helaas - maar al te veel verstand van.