Beatniks in jaren negentig

Voorstelling: Zwerf'on, door Thomas Acda en Paul de Munnik, m.m.v. David Middelhoff. Reie: Ruut Weissman. Gezien: 4/3 in Klein Bellevue, Amsterdam. Tournee t/m 8/5.

Het is een bijkans stukgelezen boekje dat Paul de Munnik in zijn hand heeft, in de eerste voorstelling die hij samen met Thomas Acda maakte, en het heet On the road. Jack Kerouac heeft deze twee mid-twintigers in de jaren negentig op het idee gebracht dat ze eigenlijk beatniks willen zijn, en omdat ze cabaret maken, denken ze dan: met aan elke vrouw twee handen. Maar hoe valt er te zwerven in Amsterdam, waar alles dicht bij huis is ('drie keer vallen ben ik thuis'), wat valt er in Parijs nog te vinden van de bohémiens uit de jaren vijftig en hoe kan iemand nog de zwerver uithangen in een wereld waarvan iedere uithoek allang in kaart is gebracht?

Paul de Munnik en Thomas Acda studeerden in 1993 samen af aan de Kleinkunstacademie en hebben sindsdien, tussen andere bedrijven door, aan hun debuutprogramma gewerkt. Het resultaat is een zorgvuldig gecomponeerde opeenvolging van monologen, dialogen en liedjes met een bluesy klank, smeuïg begeleid op piano en gitaar, met bassist David Middelhoff voor de stevige ondergrond.

Zo spelen ze een absurde crosstalk over een schrijver die in een praatprogramma over zijn oude boek komt vertellen, vertellen over hun survival-tochten in de grote stad, zingen over verloren liefde ('wat we samen vroeger droomden / weet de helft van ons niet meer') en heffen een lied aan over een man die zijn ideaal tussen zijn vingers door liet glippen: 'Als het vuur gedoofd is / komen de wolven...' De Munnik, met zijn gruizige stem, verrast in het Brel-chanson La valse à mille temps en Acda zingt een rock-ballade over het weerzien met een meisje van de havo.

Erg veel grappen hebben Acda en De Munnik niet bedacht, maar belangrijker is dat ze een eigen geluid laten horen, en een melancholieke sfeer scheppen waaraan op onverwachte momenten een oorspronkelijke wending wordt gegeven. Maar dat dat beduimelde boekje van Kerouac nu allang geen praktisch nut meer heeft, ach, dat is geen verrassing meer.