Algemene gekte

In het verhaal 'Het laatste getuigenis' (1946) van Belcampo wordt beschreven hoe in een nacht de algemene gekte bezit neemt van het Nederlandse volk en de dijken van overheidswege worden doorgestoken. Inmiddels zijn wij zover, daar men in de provincie Zeeland de dijken langs de Westerschelde wil doorsteken, terwijl al eerder het voornemen bestond het eiland Tiengemeten onder water te zetten, dit alles in het kader van het milieu.

Een en ander is te meer onbegrijpelijk, daar door de sterke groei van de bevolking (thans 15,5 miljoen inwoners, rond 2030 17,7 oplopend tot 20 miljoen) juist landaanwinning geboden is. De bevolkingsdichtheid zal toenemen van 450 tot 520 inwoners per vierkante kilometer zodat ruimte geboden is tengevolge waarvan in de toekomst niet ontkomen zal kunnen worden aan inpoldering van IJsselmeer en Waddenzee, voor zover zulks technisch mogelijk is, ook al gaat dit ten koste van het milieu.

Wil men werkelijk wat doen aan het milieu en de leefbaarheid in ons land dan zal bevolkingspolitiek moeten worden gevoerd, hoe moeilijk dit onderwerp ook is. De instelling van een Staatscommissie om beleid te ontwikkelen teneinde de bevolkingsdruk te stabiliseren en geleidelijk te doen afnemen is dan ook een eerste vereiste, instede van het doorsteken van dijken!

Het is verbazingwekkend dat het onderwerp overbevolking niet het eerste punt is van alle milieu-organisaties en zichzelf respecterende politieke partijen. Het komt mij, die zelf de watersnoodramp van 1953 heeft meegemaakt, voor dat de symptomen van de algemene gekte door Belcampo zo meesterlijk beschreven, met kracht dienen te worden bestreden. Geen dijken doorsteken derhalve, maar lange termijn-beleid ontwikkelen om de bevolkingsdruk te doen afnemen en ons land weer leefbaar te maken.