Twee harten in één lijf; Schrikkelkind

Mijn leven staat in het teken van Jakob. Dat na veertig jaar je leven zo ingrijpend kan veranderen geloof je pas als het zover is. Al die tijd ben je zelf het middelpunt van het heelal en dan sta je die plaats zonder slag of stoot af aan een mensenkind dat je zelf gemaakt hebt. Alle argumenten die je jarenlang achter de hand had om zo'n mensenkind niet of nog niet te willen krijgen, schrompelen ineen tot beklagenswaardige flauwekul. Geen tijd, geen zin, geen geld, geen huis, geen man, je werk, en dan die veelgeroemde vrijheid die je niet kwijt wilt: allemaal treurige trivia die in het niet vallen bij de wonderbaarlijke resultaten van het klutsen van twee mensen.

Het instinct werkte wel, zij het flauwtjes. Met het klimmen der jaren klom ook het knagen. Het besef dat de deadline nadert, dat het point of no return bijna is bereikt, en dat je dan nooit zult weten of je het wonder kunt volbrengen, nooit zult weten hoe het voelt, die onwennige zwaarlijvigheid, dat gekrabbel in je buik, die reductie tot reproduktie, de barenskreet, het zogen.

En dan merk je dat uitstel zijn prijs heeft. Dat de machine hapert. Dat de maakbaarheid van de mens in de meest letterlijke zin des woords ook maar betrekkelijk is. Dat is schrikken.

Maar op de valreep dient Jakob zich aan. De eerste echo. Een levende garnaal. En in een flits dringt het in al zijn hemelschokkendheid tot je door: dat er twee harten kloppen in je lijf. Twee harten in één lijf. Op dat moment ben je verkocht. Vervolgens voltrekt zich een minutieus geprogrammeerde explosie van cellen. Twee weken later heeft de garnaal zijn rug gerecht en tilt zijn buitenproportioneel grote hoofd op. Net Lampje van Willie Wortel. Hij dommelt en deint en dijt uit met de snelheid van het licht. En al die tijd denk je: twee harten, wat een weelde.

Ik bespaar u de barensweeën. Ja, Jakob heeft mijn leven totaal veranderd, maar ook weer niet. Bij de natuur blijkt het zo geregeld dat je je vanaf dat besef van die twee harten in jouw lijf niet meer kunt voorstellen dat je er ooit maar één hebt gehad. Jakob is nu al eeuwig en ondanks het doorknippen van de navelstreng zo vlees van ons vlees en bloed van ons bloed dat je hem puur organisch geen seconde als een indringer kunt beschouwen. Wat vrijheid? Waar heeft u het over? Leg dat maar eens uit aan mensen die nog aarzelen zoals ik geaarzeld heb.

Is dit bijzonder? Nee, dit is de gewoonste zaak van de wereld. Dat is misschien nog wel het wonderbaarlijkste van alles.