Opvoeden (1)

Eindelijk weer eens hartelijk gelachen om een nieuwsverhaal NRC HANDELSBLAD, 15 februari). Mevrouw Doornenbal heeft de hoogste sport der wetenschap bereikt dankzij een proefschrift over opvoeden in de jaren negentig. Een paar conclusies: ouders vinden het tegenwoordig belangrijker dat hun kind 'open en spontaan' is dan dat het 'gehoorzaam' is en 'vaders excelleren over de rug van moeders'.

Niet deze conclusies werkten op mijn lachspieren, maar de wijze waarop ertoe is gekomen. De promovenda heeft met niet minder dan vijftig ouderparen uit Groningen gesproken, 'linksig' (een minderheid in dit land) en 'te weinig uit de arbeidersklasse' (voor zover de term 'arbeidersklasse' nog gehanteerd kan worden, slaat die op een meerderheid). Bovendien sluit mevrouw Doornenbal niet uit dat ze sociaal wenselijke antwoorden kreeg. Zelf geeft ze dan ook toe dat haar respondenten niet representatief zijn, maar de overeenkomsten in hun verhalen waren zodanig dat het allemaal 'niet louter op toeval' kon berusten.

Kortom: de aanstormende doctor heeft haar vrienden- en kennissenkring gesproken over het opvoeden van kinderen en daar verslag van gedaan. Ik twijfel niet aan haar inzet, betrokkenheid en werklust maar wel aan de wetenschappelijkheid van haar verhaal. Waar was de werkhypothese, was er sprake van falsifieerbaarheid etc? 'Niet louter toeval' is blijkbaar wetenschap.

Op basis van het proefschrift van mevrouw Doornenbal en de daarop volgende promotie kan slechts één conclusie worden getrokken: de subfaculteit pedagogiek aan de Rijksuniversiteit te Groningen kan zonder wetenschappelijk bezwaar worden opgeheven. Het besef overigens dat het hier gaat om mijn eigen voormalige Alma Mater, zij het in een andere faculteit, doet mij het lachen vergaan.

    • Paul van Tongeren Naarden