Homeopathie (14)

De reguliere geneeskunde werkt liefst met strakke protocollen waarbij er naar wordt gestreefd om de behandeling te koppelen aan de resultaten. Is het bij de gewone behandeling nog wel acceptabel om bij de patiënt met bemoedigende woorden, eventueel ondersteund door onschuldige placebo's, de aanwezige zelfgenezende krachten te stimuleren, bij een test op de werkzaamheid van medicijnen werkt dit vermogen verstorend, elke invloed van de arts moet via het protocol worden voorkomen. Een dergelijke benadering werkt in het voordeel van medicijnen die onder alle omstandigheden werken, onafhankelijk van de houding van de patiënt en van de gaven van de behandelaar.

Geneesmiddelen die op een subtieler niveau werken, die de genezende processen bij de patiënt stimuleren, hebben veel minder kans om een dergelijk testregime te overleven. Welke patiënt die werkelijk zijn diepste krachten wil zoeken en alles wil inzetten om tot genezing te komen, is bereid zich te onderwerpen aan het dubbel-blind experiment met de kans uiteindelijk te worden ondersteund door een placebo? Of welke arts kan de volle inzet van zijn gebruikelijke behandeling handhaven als hij weet dat met 50 procent kans een van de elementen daaruit door een neutraal preparaat is vervangen? Het zijn toch alleen de grovere, meer aan de materiële kant van het menselijk lichaam werkende medicijnen die een dergelijk testregime overleven?

    • R.P.W. Duin