Vrolijke orthodoxie

De Evangelische Omroep die pretendeert boegbeeld te zijn van de evangelische beweging in Nederland is in feite niet meer dan een uitlaatklep van bijbelgetrouwde christenen die ter plaatse weinig blijmoedigheid mogen beleven.

Aan het eind van deze eeuw vormt de EO het lieve, knusse en bekrompen gezicht van een fundamentalistich christendom, die weinig cultuurvernieuwend is en het oude lied zingt. De evangelische beweging is geen voortzetting van de vrijzinnig-christelijke groeperingen uit de vijftiger jaren, zoals Arjen Schreuder (Z 17 febr.) beweert. Vanaf de Assemblee van de Wereldraad van Kerken te Nairobi (1966) hebben de 'evangelicals' zich gemanifesteerd. Zij stelden zich daarbij op tegen de 'ecumenicals' en verwerpen de gedachte dat een dialoog met aanhangers van andere godsdiensten mogelijk is. De evangelische beweging die zich verzamelt om de evangelische zuil is daarmee een typisch produkt van christelijke betweterij. Het vrijzinnig christendom heeft zich anders dan de evangelische beweging altijd verbonden geweten met de programma's van de Wereldraad van Kerken en met de oecumene der volken. Binnen de kerken zijn vrijzinnige groepen de progressieve vleugel van een oecumenisch christendom. De evangelische groepen staan voorlopig nog ter rechterzijde en slepen velen mee in de val van een 'blijmoedig christendom' met een overigens betuttelende ethiek.