Geluidsmuur met doffe drum en gitaar

Concert: Sepultura. Gehoord: 22/2 Melkweg/Max, Amsterdam. Herhaling: Pinkpop, Landgraaf.

De Braziliaanse metal-groep Sepultura breidt haar publiek gestaag uit. De groep, die vooral in Nederland geliefd is, heeft binnen de tien jaar dat ze bestaat een crossover gemaakt van het specifieke hardrock-publiek naar het bredere poppubliek. Het beste bewijs daarvoor is dat Sepultura op het komende Pinkpop-festival zal optreden, en niet op het gelijktijdig gehouden hardrock-festival Dynamo Open Air, waar de groep tot nog toe te zien was.

Deze week verschijnt de zesde cd, Roots, en ter gelegenheid daarvan speelde de grope gisteravond in de voor hun veel te kleine Max. De muzikanten onder aanvoering van zanger/gitarist Max Cavalera staan te spelen alsof hun instrument hun laatste redding is, met de overgave van drenkelingen grijpen ze de gitaren vast. Zonder de lange haarslierten uit de ogen te wrijven produceren ze, met slechts twee gitaren, bas en drums, een razende geluidsmuur.

Anders dan andere metal-groepen zoekt Sepultura de extremen niet in het hoog en gierend. De muziek is hard, maar de gitaren janken zelden; tezamen brengen ze een laag rommelend geweld voort dat associaties oproept met zich onderaards aankondigende natuurrampen. Max Cavalera is de heesgeschreeuwde boodschapper die met zijn onwerkelijke death grunt kond doet van de verschrikkingen die hij voorziet.

Een van de redenen dat Sepultura in Nederland niet alleen metal-fans aanspreekt, is dat de groep zich niet bedient van allerlei stereotiepe symbolen en onderwerpen. Er staan geen schedels op de drumkit van Igor Cavalera en de - Engelse - teksten gaan niet over zombies maar over de alledaagse problemen van het leven in het algemeen en van dat in Brazilië in het bijzonder. De groep onderscheidt zich bovendien door de ritmes die Igor Cavalera als een duivelskunstenaar zit te slaan. Hij slaagt erin de doorkloppende basdrum die onlosmakelijk bij metal hoort te combineren met een Braziliaanse inheemse drumstijl. Zingende trommels en 'open' klinkende partijen verluchtigen de massieve ritmes als percussie.

Op het podium is Sepultura statisch. De aankondigingen van Max Cavalera, in een oranje voetbal-shirt, waren niet veel meer dan de songtitels doorspekt met een krachteloos 'fuck' and 'damn'. Maar de tomeloze energie die de groep in haar muziek voorbrengt, vond voldoende weerklank in de zaal. Tegen het eind van de avond was de kleine arena van de Max gevuld met enthousiast rondglibberende lijven.

    • Hester Carvalho