Een knus momentje kinky seks

De tram waarin ik geregeld zit rijdt door een zeer smalle winkelstraat. Aan het eind daarvan is een stoplicht. Als de tram daarvoor stil staat hebben de passagiers van dichtbij uitzicht op de etalages. Eén van de winkels aan het eind van de straat verkoopt prentbriefkaarten. Ze zijn daar met name gespecialiseerd in die waarop alles wat een opening dan wel uitsteeksel is, is vervangen door respectievelijk een vrouwelijk of mannelijk geslachtsdeel en waarop alles wat bol is, tot borst is vervormd. In een foto van een gezicht is op de plaats van de mond een vagina gemonteerd. Een hand houdt bij wijze van sigaar een penis tussen de vingers. Schaamhaar wordt een snor, billen lenen zich voor alles. Dat soort kaarten. Geinig bedoeld, maar van een adembenemende platvloersheid.

In de winkelstraat waar ik mijn dagelijkse boodschappen doe bevindt zich sinds kort een winkel voor sadomasochisten. De etalage is geheel in bloedrood en doods zwart gehouden en alle parafernalia die nodig zijn voor dit speciale genot zijn er te koop en staan uitgestald. Lopend van banketbakker naar schoenmaker valt mijn blik vooral steeds op de blinkende tepelklemmen die helemaal vooraan in de etalage in hun functie worden gedemonstreerd. En zoals ik me bij het zien van de prentbriefkaarten afvraag wie zoiets naar wie stuurt en waarom - “Is deze leuk voor Karel?” “Nee joh, die natuurlijk!” - zo vraag ik me, als ik langs die sadomasochistenwinkel loop, soms af of zulke klemmen op een boodschappenlijstje staan tussen de tandpasta en de borrelnootjes: “Oh ja, niet vergeten, want bij die we nu hebben is de veer een beetje slap geworden”.

De positie van dergelijke winkels in de huiselijke straat geven hen de geur van het gewone. Ze lijken erbij te horen voor de dagelijkse boodschappen. Maar hoe gewoon zijn ze in feite? In welke mate zijn ze werkelijk een vanzelfsprekend aspect van het leven geworden? Dat ze buiten het bereik van mijn belevingswereld vallen, zegt natuurlijk bitter weinig.

In praatprogramma's vertellen echtparen dat zij voor het weekend altijd een meisje erbij vragen voor spannende trio-tjes - “Bel jij even de service, ik heb er vandaag geen tijd voor”. Een vrouwenblad belooft aan nieuwe abonnees niet langer alleen een theelepeltje of badhanddoek, maar een goudkleurige vibrator “om jezelf mee te verwennen of om samen mee te spelen, lang dun en lekker”. Krantenberichten over Internet doen vermoeden dat in zo ongeveer om het andere huis naar kinderporno wordt gekeken. In het tijdschrift voor de Horeca wordt met hitsige fotos geadverteerd met Aphrodite, “een likeur op basis van exotische vruchten en liefdeskruiden” met de aanmoediging “Vraag informatie voor het organiseren van een Aphrodite-night in uw bedrijf. Succes verzekerd”

Als je af gaat op wat in de media wordt getoond, zou je de indruk kunnen krijgen dat het eertijds buitengewone - de kinky sex - inderdaad gewoon is geworden. In hoeverre is die indruk juist? Of gaat het weer om de eeuwige vertekening die ontstaat doordat het bizarre van een kleine groep aandacht krijgt? De paar keer dat ik zulke vragen aan een seksuoloog heb voorgelegd konden ze me daarop geen antwoord geven. Er is te weinig betrouwbaars over bekend.

Zoals ik ook geen antwoord heb kunnen krijgen op mijn veel algemenere vraag of, als het gaat om meer traditionele erotiek, de alomtegenwoordige vrijmoedigheid en lust in de media een afspiegeling vormen van hoe mannen en vrouwen tijdens hun dagelijkse, avondlijke en nachtelijke seksuele gedrag genieten. Zelfs in de koffiereclame op de televisie gaat het al lang niet meer knus over een moment voor jezelf, maar wordt gebruik gemaakt van een veelbelovend zwoel sfeertje. Leeft het merendeel van de mensen hun eigen seksuele wensen net zo onbekommerd en avontuurlijk uit als de fotomodellen? Of komt de verbeelding wel heel ver van de realiteit af te liggen? De droom ver van de daad? En in het laatste geval: werkt dat frustrerend, omdat het altijd weer tegenvalt vergeleken bij de fantasieën die zijn gevoed door wat men heeft gezien? Of is het juist andersom zo dat de werkelijkheid niet zo flitsend meer hoeft te zijn, omdat de fantasie voor de prettig prikkelende aanvulling zorgt? Allemaal vragen, maar geen antwoorden.

En ik heb er nog één. Hoe verhoudt die tot in tramhuisjes toe gepresenteerde seksualiteit en erotiek zich tot wat in HP/de Tijd eens zo treffend als “nieuw preuts” is omschreven? De nieuwe omgangsregels tussen mannen en vrouwen die alles wat zweemt naar wervende erotiek uitgebannen wensen te zien. Geen handtastelijkheden, maar ook geen gebaar op afstand. Geen opmerking over mooie benen, maar ook niet over mooie ogen. Geen omhelzingen tegen haar zin, maar ook geen vraag of zij daar misschien zin in heeft. Nu ja, het hele skala van wat maar als ongewenste intimiteit zou kunnen worden beleefd. Met de werkvloer als plek des onheils bij uitnemendheid.

Enerzijds die zich aan de ogen opdringende uitbundigheid, anderzijds de tot in uiterste consequentie vereiste terughoudendheid. Hoe zijn die in één belevingswereld te combineren? Dat is uiteindelijk een belangrijker vraag dan of in een moderne boodschappenmand inderdaad de kaarten en de klemmen vanzelfsprekend liggen tussen de koffie en de koekjes.