Vedette mist fijne nuances

Concert: Sylvia McNair (sopraan), Roger Vignoles (piano). Programma: liederen van Schubert, Messiaen, Poulenc en Bizet. Gehoord: 20/2 Concertgebouw Amsterdam. Uitz.: 27/2 Radio 4.

Of de Amerikaanse sopraan Sylvia McNair de uit verschillende bewustzijnslagen en broze suggesties opgebouwde liederen van Schubert zingt, of de naar het dramatische en frivole neigende liederen van Bizet, ze vertolkt gewoon exact wat in de partituur geschreven staat. Maar dat doet ze wel met een verbijsterend mooie stem en een verpletterende theatrale uitstraling. Zodra McNair in haar zilverkleurige prinsessejurk met veel allure het podium van het Concertgebouw opschreed, lag de zaal al aan haar voeten.

Bij wijze van verrassing opende McNair met een lied van Purcell, de 'Engelse Orpheus'. Daarna werd de muziek gehuldigd in An die Musik van Schubert, van wie McNair een bijzondere selectie liederen presenteerde. Naast beroemde liederen als Die Forelle klonken Schuberts vier Italiaanse 'canti', die bijna nooit worden uitgevoerd.

Na de gepolijste perfectie van haar Schubert in het Duits, ontpopte McNair zich in Schubert op zijn Italiaans tot de geraffineerde operavedette die ze van nature lijkt te zijn. Ook in Schuberts 'concert-aria' Der Hirt auf dem Felsen, waaraan de Engelse klarinettist Andrew Marriner een ontroerende bijdrage leverde, imponeerde McNair met haar gloedvolle timbre, haar flexibele stemtechniek en haar quasi-spontane voordracht. Maar ze miste het inlevingsvermogen om de subtiele nuances in Schuberts meer introverte Duitse liederen overtuigend te suggereren, een artistieke kwaliteit die in de spirituele begeleidingen van haar vaste pianist Roger Vignoles wel aanwezig was.

Dat McNair in de eerste plaats een briljant 'instrumentaliste' is, bleek ook uit het Franse gedeelte van haar programma. In de virtuoos vertolkte liederen van Messiaen, Poulenc of Bizet klonk McNair stemtechnisch volmaakt, maar muzikaal steeds een beetje hetzelfde. Het uitdiepen van de verschillende sferen van waaruit deze componisten werkten is niet de sterkste kant van dit Amerikaanse talent, dat met haar unieke stembeheersing en theatrale flair een gebrek aan sensiviteit lijkt te maskeren.