Hoe lang nog zo'n dom drugsbeleid?

De Nederlandse regering speelt steeds maar weer de vermoorde onschuld als er vanuit de Europese buurlanden kritiek komt op het Nederlandse drugsbeleid. Hebben wij immers niet minder verslaafden dan onze criticasters? En weet het buitenland wel dat de gemiddelde levensverwachting van onze verslaafden aanzienlijk hoger ligt dan bij hen? Zijn we er bovendien met ons coffeeshopbeleid niet in geslaagd de circuits van softdrugs en harddrugs gescheiden te houden? Wat de Nederlandse regering echter als verworvenheden presenteert, roept bij velen in binnen- en buitenland vragen op. Vragen die de regering zichzelf blijkbaar niet durft te stellen.

Hoe, immers, verhoudt dit 'succes' zich met het feit dat er afgelopen zomer wegens drugsoverlast zowat een volksopstand uitbrak onder de bewoners van de oude wijken? Wat is dit beleid waard als stadsbewoners niet langer wensen te leven en niet meer kúnnen leven met de criminaliteit, het geweld en de overlast die het gebruik en de handel in drugs met zich meebrengen - en hoe stralend is dit succes als je bedenkt dat er voor soft- en harddrugs verschillende 'winkels' zijn, maar dat de gigantische, criminele geldstromen die er mee gemoeid zijn één geheel vormen?

Hoe, bovendien, kun je stellen dat er onderscheid wordt gemaakt tussen soft- en harddrugs terwijl in een stad als Rotterdam het gebruik van harddrugs 'gedoogd' wordt? Hoe kun je tegenover Frankrijk blijven beweren dat je beleid 'humaan' is terwijl een substantieel deel van de Franse heroïnedoden tijdens 'snoepreisjes' in Nederland valt - en hoe verhoudt dit beleid zich ten aanzien van het Nederlandse ontwikkelingsbeleid als je ziet dat een hasjproducerend land als Marokko afglijdt tot 'narcoland' met alle kenmerken van dien? Hoe rijmen we ons respect voor mensenrechten en democratische beginselen als we weten dat de overheid van narcolanden door drugsbendes wordt gecorrumpeerd, en de bevolking geterroriseerd, en met hoeveel rechtvaardiging kun je je beleid verdedigen als je weet dat in Duitsland de grote meerderheid van de drugs uit Nederland afkomstig is?

Op 14 februari werd door TNO bekendgemaakt dat 21 procent van de Nederlandse scholieren in de leeftijd van 14 tot 17 jaar cannabis gebruikt heeft, tegen 8 procent in 1990, terwijl de overstap naar een harddrug als XTC gemakkelijk gezet blijkt te worden. Moet ook dit als een verworvenheid gezien worden? Evenals het feit dat in veel oude stadswijken de lucratieve drugshandel praktisch het enige voorbeeld is voor kwetsbare groepen, zoals kansarme allochtone jongeren, om zich een bestaan te verwerven?

Natuurlijk moet er goede zorg en opvang zijn voor verslaafden. Maar moet die zo georganiseerd zijn dat er aan verslaafden geen eisen gesteld worden, en moeten verslaafden van de hulpverlening de werktuigen aangereikt krijgen om hun verslaving te kunnen voortzetten? Hoe 'humaan' dan ook, het Nederlandse beleid moet het zonder draagvlak stellen, blijkt uit opinie-onderzoek en het massale verzet onder de bevolking als er eens ergens anders dan in een oude wijk opvang voor verslaafden wordt voorgesteld. Maar ja, als het op 'ethische' vragen aankomt, denkt de Nederlandse regering altijd de suprematie te hebben en voelt zij zich geroepen op te voeden. Het heeft niet met cultuurverschil te maken dat het buitenland deze 'Postbus 51 houding' niet aanvaardt, maar met intelligentie.

    • Ronald van Erkel
    • Heemraadsplein in Rotterdam
    • Stichting Belangen Mathenesserlaan