Terry Ellis

Terry Ellis. Southern Gal (Warner 7559-61857).

Van de Amerikaanse damesfunkgroep En Vogue is al lange tijd niets verschenen, maar een van de zangeressen, Terry Ellis, heeft onlangs een solo-cd uitgebracht. Een solo-cd dient vaak om langzamere nummers op te nemen, zodat de vocale kwaliteiten ruimschoots aan bod kunnen komen. Zo ook in het geval van Terry Ellis.

De meeste nummers op het grotendeels door Ellis zelf geschreven Southern Gal hebben, zoals de meeste soft soul-ballads, niet bijzonder geïnstrumenteerd: synthetische bastonen en een prominent naar voren gemixte, lome snare-klap omlijst door zijïge synthesizers en een enkele harp.

In dit bleke decor zijn het Ellis' stem en de soms uitstekende composities die de plaat kunnen redden. Terry Ellis heeft een bereik als Mariah Carey; ze begint laag maar kan in de uithalen tot onnavolgbare hoogten kronkelen, waar de 'ronde' stem wat geknepen gaat klinken. Southern Gal maakt gebruik van de grootste troef van En Vogue: de polyfone samenzang van een boeket aan vrouwenstemmen die kortstondig bijspringt. Die koorzang geeft de nummers een bijna gewijde klank.

In de melodieën wordt niet al te romantisch gedaan, ook al zijn het langzame nummers. Ellis lijkt te zoeken naar een langzame variant van de pittige maar bijna monotone funk van En Vogue. En daar is ze in geslaagd.