Met Chriet Titulaers hoofd naar Stadskanaal

Hoe is het mogelijk! Ned.2, 19.01-19.31u.

Al enkele jaren is er op de Nederlandse televisie geen populair wetenschappelijk magazine meer, een niet al te pretentieus programma waarin wetenschappelijke - maar vaker technische - nieuwtjes de revue passeren. De VPRO heeft wel het Noorderlicht als wetenschapsprogramma, maar dat is tamelijk serieus en meestal aan een enkel onderwerp gewijd.

Zo'n populair magazine is meestal heel aardig om naar te kijken, je steekt er wat van op, je verbaast je over de technische grapjes die al weer mogelijk zijn en het geeft je soms een aardige blik op de tijd die komen gaat. Veel technische ontwikkelingen staan ook wel in vakbladen, in de krant en of - oppervlakkiger natuurlijk - in jeugdbladen als Zo zit dat of Kijk, maar op de televisie ogen nieuwtjes meestal aardiger en je ziet makkelijker hoe je er als toekomstige consument mee moet omgaan. Vooral jongens vinden dat interessant.

Het nieuwe EO-magazine Hoe is het mogelijk! is dan ook niet voor niets om 19.00 te zien, een tijdstip waarop de kinderen nog niet naar bed zijn en nog even televisie mogen kijken. Hoe is het mogelijk! is een echt Chriet Titulaer produkt, met bezoekjes en apparaatjes zoals Titulaer ze vroeger ook presenteerde, maar nu voor de jeugd extra verteerbaar gemaakt door een tweede presentator, Floor Koomen, die de serieuze uitleg van Titulaer torpedeert met puberale grollen, brutale vragen en andere ongein. Kinderen vinden dat zeker prachtig en volwassenen moeten zich er maar niet teveel van aantrekken. De formule heeft soms iets meligs, maar het werkt en het duo heeft er zelf zichtbaar plezier in. Dat blijkt vooral tijdens de aftiteling, als nog even snel enkele mislukte opnamen worden getoond - een van beide weet zijn tekst niet meer of zegt per ongeluk de tekst van de ander en ze liggen beiden regelmatig krom van het lachen.

De eerste keer gaan ome Chriet en zijn neefje Floor - zo gedragen ze zich op reis - naar Japan voor een bezoek aan het themapark Joy Polis dat geheel aan virtual reality is gewijd. De uitroepen van Floor moeten suggereren dat hij heel wat sensaties ondergaat, maar als kijker kun je het niet meevoelen - wie zelf geen stereohelm opzet blijft buitenstaander. Je krijgt wel een idee wat virtual reality op den duur kan betekenen en Floor merkt enigszins bezorgd op dat dit misschien wel erg luie en afhankelijke mensen kweekt die nooit meer het huis uitkomen. Chriets antwoord is stereotiep als altijd: je kunt de ontwikkelingen niet tegenhouden.

Aardig is een demonstratie van een computergestuurde beeldhouwmachine die met laserstralen het profiel van een mensenhoofd aftast en het op schijf vastlegt. Floor reist met Chriets hoofd op schijf naar Stadskanaal waar een freesmachine een keurige buste maakt. Het is een driedimensionale foto, ook heel bruikbaar voor het maken van kopieën van allerlei dure voorwerpen. Niet echt een nieuw nieuwtje, maar toch wel aardig om te zien.

Ten slotte gaat er heel wat tijd zitten in het zuiveren van urine tot drinkwater. Titulaer wil deze bacteriële zuiveringstechniek ook toepassen in zijn 'hotel van de toekomst' in Houten. Een maquette van dat hotel laat hij ook even in de windtunnel zien. Hij moest erkennen dat zijn 'kantoor van de toekomst' een schoonheidsfoutje bevatte: als het waait kun je er nauwelijks onbeschadigd in of uit komen, een eigenschap die dit hotel kennelijk deelt met veel futuristische bouwwerken.

De volgende afleveringen - er staan dertien geprogammeerd - zijn geheel volgens dezelfde formule: iets bekijken, een korte uitleg, even proberen, een grapje en weer verder. De EO zegt er braaf bij: 'Een programma voor jong en oud, informatief met een knipoog'. En dat is het.