De jonge Britse pop spiegelt zich aan het romantische verleden

Concert: 'London Calling' met o.a. Baby Bird, Placebo, In Aura. Gehoord:17/2 Paradiso, Amsterdam.

De belangstelling van het Nederlandse publiek voor nieuwe Britse popmuziek is groeiende, zo bleek zaterdagavond op het goed bezochte Londen Calling-festival. De London Calling-avonden, die sinds enige jaren regelmatig gehouden worden, presenteren een aantal nog onbekende Engelse bands; groepen die in eigen land soms al als 'veelbelovend' beschouwd worden maar meestal nog niet meer dan een singletje hebben uitgebracht.

Van de zeven groepen die zaterdag aantraden was Baby Bird de enige met een cd op zijn naam. Voorman Steven Jones heeft onlangs zelfs een offensief gevoerd met drie cd's in vier maanden. Alle instrumenten op deze cd's waren door Jones zelf gespeeld, het resultaat klonk eenzaam en ingetogen. Een zinnetje als 'I want forever/ you just want today' op zijn cd Fatherhood werd met gebroken stem uitgesproken in een hol galmend keldergewelf, of tenminste zo klonk het.

Het kwam dus als een verrassing dat Steven Jones zich live als een geroutineerde showman presenteerde. Maar het was een bezadigde spreekstalmeester die hier de van oorsprong intiem klinkende liedjes aankondigde. In een crème kostuum en zwarte overhemd werden zijn armgebaren te groot en zijn grimassen te kolderiek.

Ook de muzikanten die nu zijn nummers uitvoerden brachten geen verbetering ten opzichte van de cd. Hun gestroomlijnde pop-versies deden de oorspronkelijke composities geen recht. In deze setting verwerd de frase 'I want forever/ you just want today' van een persoonlijk drama tot een onbenullig pijntje.

De zelfbewuste disco-rock van In Aura had meer flair. Deze tieners leken er op uit de zaal omver te blazen met hun bombastische synthesizerpartijen en een aan de Simple Minds herinnerende pathosvolle zanger. De groep wordt in Engeland ingedeeld bij de nieuwe 'Romo'-trend, die zou bestaan uit groepen die teruggrijpen op de New Romantics van begin jaren tachtig, zoals Duran Duran of Spandau Ballet.

Citaten waren ook herkenbaar bij de eveneens piepjonge muzikanten van The Gyros. Niet alleen stonden ze er zo stokstijf bij als de leden van Oasis, muzikaal werd er, net als bij Oasis, gezocht naar het juiste midden tussen harmonie en heftig musiceren. Als een van de weinigen slaagde Placebo, de afsluiter van de avond, er in de luisteraar zonder last van 'déja lu' te laten luisteren. Dit trio speelde de simpele garage-rock zo hecht en onverstoorbaar dat het klonk alsof ze hem zelf hadden uitgevonden.

    • Hester Carvalho