Weemoed

Ik moet op heimweecursus. Uit mijn wezen is de kern genomen. Weggeroofd door Jos Staatsen. De overval vond vorige zaterdag plaats, in hotel Oud Londen. Glunderend van oor tot oor zei de sectievoorzitter betaald voetbal dat hij iets van weemoed voelde nu Kees Jansma en Mart Smeets hem in de toekomst wat minder vaak de jas zullen aanreiken.

Weemoed.

Staatsen nam het woord in de mond alsof hij een carnavalschlager wilde inzetten. Halverwege het woord bedacht hij zich en schakelde over op de toon van het produkt. Op een horizon, ver achter de verslaggever, zag hij ineens het produkt weemoed lopen. Prima produkt, dacht de voorzitter en hij staarde in de NOS-camera met de platte triomf die je altijd ziet bij projectontwikkelaars - de minst nuttige idioten van de samenleving - als ze voor een verruïneerd landschap staan.

Ze mogen bij de KNVB alles verkopen, voetbalrechten, televisiebeelden, sublicenties, journalistieke ethiek, cornervlaggen, oranje-taarten, pruiken en broches, maar de weemoed is van het volk. Handen af van de weemoed, meneer Staatsen. Zeg dat de mensen slecht zijn, dat de wereld hard is, dat de collega's Van Duivenbode en Groenenboom u voor uw handtekening drie nachten hebben gefolterd in de SM-kelder van Joop van den Ende, lieg de bossen van Zeist te barsten, maar speel de weemoed niet.

Weemoed: het woord moet geschrapt worden. Weemoed is produkt geworden. Een likeurtje uit een heupfles, misschien? Dat Jos Staatsen een briljante koopman is kan hem niet kwalijk worden genomen. Wat niet deugt is dat hij zijn woekerwinsten met weemoed heeft opgestreken. Met een ziel vol onrust, een kop vol herfst, een niet te blussen binnenbrand, het knagen van tijd en verlies. Daar zijn Philips, ING en Endemol niet tegen opgewassen.

Het was een vileine ontkoppeling: ruim 1 miljard opstrijken en weemoedig zijn. Typisch PvdA. Rubberen gezichten die worden bijgewerkt met de mascara van een hysterisch ideaal. Een streepje bewogenheid, een valse traan, een blosje verlegenheid. Dat is het ergste volksbedrog. Het verlangen van de KNVB om met dat supercommercieel Sportkanaal meer geld binnen te halen is niet verwerpelijk. Abject is de suggestie dat er dan voor het volk ook meer plezier zal ontstaan. Dat de voetbalhonger beter bevredigd zal worden. Het gaat in Zeist alleen om poen, niet om het comfort van de kijker. Niets in deze wereld is nog sprookjesachtig, dus ook dat nieuwe Sportkanaal niet.

Ik geloof graag dat Jos Staatsen een hekel heeft aan kermisbazen met de kassa als enkelvoudige identiteit. Maar hij zit nu eenmaal in die rol. Daarom zou het oprechter zijn als hij zich niet probeerde te wentelen in een laagje vernis van weemoed en noblesse. Het helpt toch niet. Iedereen weet dat de KNVB zich alleen nog op haar maatschappelijke strepen laat aanspreken wanneer er overheidsssubsidies te versieren zijn. Eens ook dat geld binnen, verschraalt de maatschappij tot decor.

Met zijn Sportkanaal heeft Jos Staatsen zich maatschappelijk in de neutrale zone van de beursgoeroes geplaatst. Geflankeerd door zijn nieuwe companen Hendriks en De Mol mag hij nu de gewaden van een vorig leven definitief afleggen. De burgemeester is dood, leve barretje Hilton. Het kan de KNVB-praeses alleen maar jonger en vrolijker maken. Tenminste, als hij nu ook ophoudt de blik zo ostentatief naar het hogere in de mens te wenden. Tussen droom en daad ligt nog alleen de duisternis van het geld. Staatsen weet dit als geen ander. Waarom dat als nieuwe rijke niet ruiterlijk toegeven? Dat gezeur over afscheid nemen in weemoed, over nieuwe kansen die wenken voor de jeugd, over de ethische injecties van de sport gelooft toch niemand.

De mededeling dat op de nieuwe sportzender drama zal te zien is ook weer van zo'n leugenachtige verhevenheid. In het nieuwe voetbaltijdperk is geen plaats meer voor drama. De bond, de clubs en de spelers zullen de handen vol hebben aan een cursus beleggen. En nu ik heb gezien hoe achteloos Jos Staatsen omspringt met de snijwonden van de ziel kan dat drama op het Sportkanaal niet veel anders zijn dan een variant van All you need is love. Ook liefde zonder zonder weemoed.

    • Hugo Camps