Komische Ierse bard speelt serieus

Concert: Luka Bloom. Gehoord: 12/2 Diligentia, Den Haag. Herhaling: 14/2 Noorderligt, Tilburg; 15/2 Tivoli, Utrecht; 16/2 Paradiso, Amsterdam; 18/2 Grand Theatre, Groningen.

'Maandagavond is mijn favoriete avond om op te treden. Want dan weet je dat de mensen die er zijn ècht zin hadden om te komen'. De Ierse singer/songwriter Luka Bloom presenteert zich graag als underdog, ook als hij voor een uitverkochte zaal staat waar het publiek muisstil zit te luisteren en hem na afloop bijna niet laat gaan. Maar Nederland is dan ook het enige land waar Bloom tot nog toe succes heeft. Hier speelt de man op Pinkpop (1991) en kan hij evengoed een tournee doen als er geen nieuwe cd te promoten valt.

Luka Bloom treedt op in zijn eentje, met zijn versterkte akoestische gitaar. Hij zingt met een onbekommerde recht-door-zee stem, beweegt zich van de ene voet op de andere, en vertelt verhaaltjes tussen de nummers door. Een dergelijk optreden zou kunnen vastlopen in ingetogenheid, maar Bloom weet dat te voorkomen door de droogkomische aankondigingen en vooral door zijn stijl van gitaarspelen. Die is op geen enkele manier ingetogen, die is vinnig en uitgesproken.

Hij heeft zo'n harde aanslag van de rechterhand dat er gisteravond in Diligentia behalve de gitaar ook ergens een basdrum bespeeld leek te worden; het was het gebonk van Blooms hand op de klankkast.

Blooms liedjes kunnen bijna niet zonder zijn introductie. De enkele zin waarmee hij vertelt waar het nummer over gaat, of in welke omstandigheden hij het schreef, maken direct nieuwsgierig naar het resultaat. Gisteravond speelde Bloom gedurende de helft van het optreden nieuw repertoire. Sanas bleek geschreven onder een vijf eeuwen oude eik, en het prachtige Blackberry Time was ontstaan naar aanleiding van een fietstocht met een Duitse vriendin die hem daarna nooit meer wilde zien.

De Ierse bard is komisch in zijn aankondigingen, maar serieus in zijn spel. Harkend over de snaren, met zweetdruppels spattend om zich heen, stortte hij zich verbeten op het nummer waarvan hij gehoopt had dat hij het nooit meer zou hoeven te spelen: Background Noise, met in het refrein de woorden 'our tears are all the same'. Hij had het geschreven zes maanden voor de afkondiging van het inmiddels weer opgeheven staakt-het-vuren van de IRA.

    • Hester Carvalho