Hillary heeft een te simpele kijk op kinderen

In haar boek It Takes a Village wijst de Amerikaanse 'First Lady' Hillary Rodham Clinton een waarschuwende vinger naar alle Amerikanen, in een poging ons voor te houden hoe we ons binnen ons gezin en onze gemeenschap moeten gedragen. Die gemeenschap waar ze zich zorgen over maakt, blijkt de gehele moderne Amerikaanse maatschappij te zijn.

Ik weet niet voor wie mevrouw Clinton dit boek heeft geschreven. Van mijn collega's in de kinderhulpverlening heeft nog niemand het gelezen. Zelf werk ik op de intensive care van de afdeling neonatologie van een ziekenhuis in Brooklyn, New York. Mijn collega's en ik zijn eerste-lijnshulpverleners voor gezinnen; als zuigelingen-specialist is het mijn taak families voor te lichten over de ontwikkeling van hun zieke en vaak te lichte baby's.

Ik vind It Takes a Village niet stimulerend of informatief. Het helpt mij niet om mijn werk beter of met meer inlevingsvermogen te doen. Toen ik het las, raakte ik juist ontmoedigd. Hillary Clinton blijkt namelijk heel goed te weten met welke problemen Amerikaanse gezinnen en kinderen kampen. Pleegouderschap en adoptieprocedures zijn gericht op de belangen van advocaten en van de overheid. De best denkbare ontwikkeling van de jonge kinderen die er de dupe van zijn, is daaraan ondergeschikt. Maar als de vrouw van de president dit allemaal weet, waarom blijft alles dan toch bij het oude?

De Verenigde Staten zijn niet langer het blanke twee-oudergezin dat Hillary Clinton ons als ideaal voorhoudt. Haar familie-achtergrond is bijna net zo bevoorrecht als haar huidige positie; als zij uit school kwam stond haar moeder altijd klaar om haar te helpen met huiswerk, schrijft ze in haar boek, of haar aan te moedigen mee te doen aan allerlei activiteiten. De werkelijkheid in veel grote steden is tegenwoordig dat vrouwen die kinderen hebben pas thuiskomen van hun werk nadat ze die kinderen hebben opgehaald bij de oppas, het naschoolse kinderdagverblijf of het huis van een familielid. Ze zijn zo moe dat ze weinig puf hebben om eten klaar te maken, laat staan de kinderen te helpen met hun huiswerk of in bed een verhaaltje voor te lezen. De meeste Amerikaanse vrouwen die een volledige baan hebben om zichzelf en hun kinderen te onderhouden, zijn gewoon te moe om energie te steken in het ophouden van de Amerikaanse idealen die Hillary verwoordt.

Zelf lijkt ze trouwens ook opgebrand, alsof ze is bezweken onder de druk van haar omgeving. Ze is niet meer de sterke vrouw die ze ooit was en is in plaats daarvan de vrouw geworden die ze verondersteld wordt te zijn. Met kinderen houdt ze zich al heel lang bezig; ze studeerde in haar doctoraal een jaar bij Sally Provence, een toonaangevende wetenschapper op het gebied van de moeder-kind relatie. Provence maakte zich toen al grote zorgen over de effecten die de toenemende institutionalisering van de samenleving en het gebrek aan consistente relaties op de ontwikkeling van kinderen hebben. Haar werk wordt zeer hoog ingeschat op het terrein van de zuigelingenzorg.

In mijn vak geldt de simplistische overtuiging dat het 'beter maken' van kinderen de enige remedie is tegen de kwalen van onze maatschappij als een teken dat men uitgeblust is. Ik ben ervan overtuigd dat de behoeftes van kinderen enorm belangrijk zijn, maar er zijn ook andere zaken van belang. Hillary roert bij voorbeeld nergens het enorme probleem aan dat veel kinderen geen vaders hebben. Dat veel gezinnen, met name in de arme binnensteden, vaderloos zijn.

Hillary Clinton is een hoogopgeleide vrouw. Amerikaanse vrouwen die een goede opleiding hebben genoten“ mogen haar graag en zien haar als een voorbeeld. Amerikaanse mannen van middelbare leeftijd hebben een hekel aan haar. Zij zien niets liever dan haar ondergang en een aantal van hen zijn daar dan ook tot in de rechtszaal mee bezig. Ik houd me niet bezig met de Whitewater-affaire en ik weet er ook weinig van. Misschien was dit boek geschreven als een afleidingsmanoeuvre voor dat schandaal. Het is haastig opgeschreven en het lijkt een bijeengeraapt geheel. De verpakking is daarentegen mooi, met een prachtige titel voor elk hoofdstuk en citaten uit beroemde bronnen. Hillary zadelt ons op met veel woorden over belangrijke onderwerpen. Ik wou dat ik kon geloven dat de juiste woorden in een mooie verpakking een verschil konden maken voor de talloze kinderen die vandaag in Amerika opgroeien zonder de zorg die ze nodig hebben.

    • Eileen Heaney
    • Hun Families in Ziekenhuizen in New York