Beroepsrisico

In Ergens Anders (NRC HANDELSBLAD, 1 februari) keert Geert Mak zich tegen het Algemeen Psychiatrisch Ziekenhuis in Dordrecht dat onprofessioneel handelen, (met ernstige iatrogene gevolgen voor zijn patiënt) van zijn directeur, nadat dat bekend werd, heeft doen volgen door zijn schorsing. Voor de geschorste psychiater reden om zichzelf het leven te benemen.

Ik zou menen dat een ziekenhuis dat constateert dat een medicus die door incompetentie of door aan eigen emotionele behoeften de voorrang te geven een patiënt beschadigt niet anders kan doen, dan te beginnen die medicus van patiënten verwijderd te houden, dat wil zeggen hem te schorsen.

Mak meen dat men te hard is opgetreden omdat het verliefd worden op een patiënt nu eenmaal tot het beroepsrisico van een psychiater behoort. De Amsterdamse psychiater Pier Engelsman zegt dat iedereen in zijn vak dit kan overkomen, iedere ervaren therapeut is chronisch en structureel blootgesteld aan dit soort verleidingen, sterker nog: het is hemzelf overkomen. Maar terwijl voor iedere beroepsbeoefenaar geldt dat hij tegen beroepsrisico's moet zijn opgewassen, bepleiten enkele psychiaters voor de eigen beroepsgroep een uitzondering.

De psychiaters die Mak raadpleegt verklaren dat de zich misdragende psychiater het slachtoffer is geworden van een zuiveringsritueel. Prettige gedachte is het voor patiënten om te vernemen dat juist de oudere, ervaren therapeuten hierin het grootste risico lopen. Ze zijn gewetensvol, maar innerlijk zijn ze vaak uitgeput, afgebrand, kwetsbaar. Als ze niet tegen het risico van verliefdheid zijn opgewassen moet men ze dat niet zo kwalijk nemen, is de boodschap. Och arme. Wie durft zijn labiele kind nog aan zulke hulpverleners toe te vertrouwen? Werk aan de winkel voor het medisch tuchtcollege wegens ernstige ondermijning van het vertrouwen in de stand van de geneeskundigen.

    • R. Sieders Arnhem