Ben en Jarmo: een huwelijk in moderne jazz

Het uur van de Wolf: Het gegeven Ben en Jarmo, woensdag 14 febr., Ned.3, 23.22u.

“Als ik eens speel met een andere trompettist is het net of ik met een vreemde vrouw in bed lig”, zegt saxofonist Ben van den Dungen tegen het eind van de documentaire Het gegeven Ben en Jarmo. Dat die Jarmo van zijn achternaam Hoogendijk heet, is informatie voor buitenstaanders, de jazzfamilie heeft het altijd over Ben en Jarmo.

“He is the other half of my heartbeat” zei de beroemde saxofonist Charlie Parker vijftig jaar geleden over trompettist Dizzy Gillespie. Dat die laatste 'van voren' officieel John Birks heette wist alleen het stadhuis. De naam Charlie Parker gebruiken was trouwens ook burgerlijk, insiders hadden het altijd over 'Bird'.

Ben en Jarmo vormen een koppel net als destijds Bird and Diz, de 'uitvinders' van de bebopmuziek, maar verder is bijna alles anders. Ze zijn niet zwart, ze hebben elkaar niet in New York ontmoet maar op het conservatorium in Den Haag, ze spelen niet slechts bij vlagen samen maar al dertien jaar continu. Daarnaast kunnen ze het, anders dan Parker en Gillespie destijds, ook zakelijk uitstekend met elkaar vinden. Twee praktizerende musici aan het hoofd van een boekingskantoor, dat is heel bijzonder, ook buiten de jazzscene.

In '85 wonnen ze de eerste prijs op het NOS-jazzconcours in de Amsterdamse Meervaart en sindsdien zijn ze elkaar niet meer uit het oog verloren, dankzij een groeiend aantal gezamelijke projecten: bands, optredens en cd's. “Als we elkaar niet hadden ontmoet dan waren we waarschijnlijk vaste WW-klanten geworden” luidt de nuchtere conclusie. “Het is wat wij de één-twee-combinatie noemen, wat ik niet heb dat heeft hij wel weer, en andersom”.

Dat er ondanks alle zakelijkheid - beiden zijn inmiddels ook nog conservatorium-docent - toch nog ouderwetse romantiek aan hun jazzpraktijk kleeft wordt duidelijk als het onderwerp drank ter sprake komt. “Ik heb tien jaar bezopen op het podium gestaan”, zegt Jarmo, “want optreden was voor ons gelijk aan gezellig naar een feestje gaan. Mijn houding was: even tien bier erin/kom maar op/tel maar af.”

“Aardige jongens”, noemt eindredacteur Cees van Ede hen aan het begin van de documentaire. Daarnaast blijken Ben en Jarmo ook nog ouderwets 'gewoon': betrouwbaar, werklustig en zonder een spoortje Haagse kak.

    • Frans van Leeuwen