La Jeune France

La Jeune France - Het orgelwerk II (Piet van der Steen). EigenWijs EW 9525

Tijdens het interbellum lagen de middeleeuwen op loopafstand. In ieder geval in de beleving van de leden van La Jeune France, het componisten-kwartet dat op een meer bedachtzame wijze dan de voorgangers van de Groupe des Six een lans brak voor een (vergeestelijkte) Franse muziek. Hiertoe zagen zij onder meer in de sacrale muziek uit de middeleeuwen een inspiratiebron.

Onlangs verscheen op het VPRO-label EigenWijs een tweede dubbel-cd met orgelcomposities door leden van La Jeune France, op voortreffelijke wijze gespeeld door Piet van der Steen. De vormgeving van het omslag verdient bijzondere vermelding, al is de eenheid met het minstens zo fraai ontworpen eerste deel ver te zoeken. Daarbij wekt het booklet van deel 2 de indruk incompleet te zijn.

Dat in deze cd-reeks aan het imposante oeuvre van Olivier Messiaen de meeste aandacht wordt geschonken is begrijpelijk en terecht. Maar ook de minder bekende muziek van zijn collegae - Yves Baudrier is vooralsnog de enige componist van de groep die ontbreekt - mag zeker gehoord worden buiten de exclusieve kring van liefhebbers van orgelmuziek. Niet in de laatste plaats omdat het orgel wordt gecombineerd met trompet (in het avontuurlijke traject van melodielijnen in Jolivets Arioso barocco) en met de menselijke stem. Zo versmolt Daniel-Lesur het orgel coherent met Gregoriaanse cantus firmi in zijn Quatre Hymnes.

Maar dé ontdekking van deze cd's is voor mij de sobere weelde en de aan Hildegard von Bingen herinnerende dictie in André Jolivets Messe pour le jour de la Paix. Sopraan Julia Bronkhorst laat haar stem als een ocarina de twinkelerende vogels (te horen in het eerste Alléluia) tegemoet zweven. Haar verstilde melismen maken de middeleeuwse mystiek van La Jeune France haast tastbaar.

    • Emile Wennekes