Joan Osborne

Joan Osborne: Relish (Mercury 526 699-2)

De radiohit One Of Us met het indringende refrein 'What if God was one of us/ just a stranger on the bus?' is zo'n lied dat zich tegen wil en dank in je geheugen nestelt. Het vestigt de aandacht op Relish, de anderszins tamelijk onopvallende tweede cd van de Amerikaanse zangeres Joan Osborne met beschaafde roots-muziek in het straatje van Bonnie Raitt en Sheryl Crow. Slidegitaar en bluesharmonica geven een authentiek tintje aan muziek die in de Verenigde Staten al snel 'soul' wordt genoemd, maar die in feite voortborduurt op de traditie van ruige rockdames als Tina Turner en Bonnie Tyler.

Als Osborne zich waagt aan een oud bluesnummer, het smekende Help Me van Sonny Boy Williamson, wordt het gevoel gesmoord in haar academische benadering. Bob Dylan's Man In The Long Black Coat past haar beter, naast de zelfgeschreven pianoballade Crazy Baby om prettig bij achterover te leunen en het droogkomische Spider Web waarin ze het talent van de grote soulman Ray Charles in verband brengt met zijn handicap.

Als Charles niet blind was, stelt ze, zou hij de hele dag in bed naar MTV liggen kijken. Niets op Relish is zo memorabel als het terecht voor een Grammy Award genomineerde One Of Us, waarin Osborne haar compassie toont met het Opperwezen: 'Nobody calls Him on the phone/ 'xcept for the Pope maybe, in Rome.'