Harrie Jekkers herinnert zich na een jaar afwezigheid iets leuks

Voorstelling: Het Geheim van de Lachende Piccolo, door Harrie Jekkers. Gezien: 9/2 in de Schouwburg, Leiden. Tournee t/m 1/6.

Harrie Jekkers is, zegt hij zelf, van de generatie dat je des te makkelijker van je geloof kon vallen omdat er ook weer een ander geloof was om moeiteloos in te glijden: dat van de linkse idealen uit de jaren zestig. In zijn vorige voorstelling, Met een goudvis naar zee, gaf hij daarvan een amusant en weemoedig gestemd overzicht, gekruid door de inventieve Haagse straattaal die zijn handelsmerk was geworden.

Nu blijft het bij die eerste constatering; hij merkt alleen nog op dat het geloof er voor de dommen is en stapt na één grapje van dat onderwerp af.

In zijn nieuwe voorstelling is Jekkers niet meer alleen de jongensachtige verhalenverteller die op het toneel stond als iemand die het hoogste woord voerde in zijn stamcafé en succes oogstte met scherp geobserveerde jeugdherinneringen en alledaagse straattaferelen.

Door zijn succes kon hij het zich permitteren een jaar niets te doen, vertelt hij, en hij is weer terug omdat hem iets aardigs van vroeger te binnen is geschoten. Het is inderdaad een mooi verhaal, waaraan ook de titel Het Geheim van de Lachende Piccolo is ontleend: over de man die wekelijks de leesportefeuille kwam brengen, de tijd dat je als katholiek gezin je boodschappen bij De Gruyter deed, en het kleine geluk van de jaren vijftig. “Het enige traumatische aan mijn jeugd is in feite dat-ie is afgelopen,” zegt hij dan ook.

Daarnaast wenst Harrie Jekkers zich ditmaal echter nadrukkelijk als cabaretier te manifesteren. Hij laat regelmatig het woord cabaret vallen en doet ook een paar aanzetten in die richting.

Maar omdat hij niet veel verder komt dan wat obligate schuttingwoorden - zelfs in de loop van zijn jaren-vijftig-verhaal, toen zulke taal nog volstrekt niet werd gebezigd - wekt hij vooral de indruk een Youp van 't Hek te willen zijn zonder te beschikken over de bijbehorende verontwaardiging. Harrie Jekkers is geen man van de verontwaardiging; zijn kracht schuilt in de dicht-bij-huis-onderwerpen en niet in het cabaret-idioom.

Wel zingt hij weer een paar originele liedjes, waaronder een berijmde cursus mensen-leren-kennen en het aanstekelijke Ik hou van mij. Maar mij was de Harrie Jekkers van zijn vorige voorstellingen toch liever.