Douglas soepel in het Trio Clusone

Concert: Trio Clusone met als gast trompettist Dave Douglas. Gehoord: 10/2 BIMhuis, Amsterdam. Verder: 15/2 Luchtbal, Antwerpen.

Het Trio Clusone dankt zijn naam aan een plaats in Noord-Italië, waar het zo'n vijf jaar geleden begon. Sindsdien heeft Clusone veel getoerd, van Ougadougou in Westafrika tot Peking en Hong Kong in het Verre Oosten. Het vele reizen is voor drummer Han Bennink, cellist Ernst Reijseger en rietblazer Michael Moore een economische noodzaak. Daarnaast weerspiegelt het precies waar Clusone muzikaal zo bedreven in is: het onbezorgd overschrijden van grenzen.

Barok, bebop, minimal en free, het zijn voor Clusone geen loze labels, men weet waar deze begrippen voor staan, men heeft ze aan den lijve gevoeld. Het inslaan van een nieuwe richting - soms ingezet met een knal van Han Bennink (daar vliegt weer een trommelstok de zaal in), op andere momenten juist heel subtiel - heeft dan ook niks onnatuurlijks of gezochts. Hier spelen drie gelouterde improvisatoren die niet alleen elkaars luimen en grillen maar ook de muziekgeschiedenis terdege kennen.

Dat ook de Amerikaanse trompettist Dave Douglas het breed ziet, viel af te leiden uit zijn cd's. Wie naast zijn eigen composities ook Ellington, Anton Webern en Stravinsky opneemt moet wel een flexibele geest hebben. Dat Douglas ook 'klezmer' heeft gespeeld, van 'jiddische' hoempa tot 'joodse' jazz, maakte zijn profiel nog universeler. Ondanks deze bewijzen van wereldwijsheid was het in het BIMhuis toch verrassend hoe soepel Douglas zich in Clusone voegde. Soms stoïcijns en ingehouden, - laat die die Bennink maar even begaan - maar fel gedecideerd als er een idee moest worden uitgebouwd.

Het opmerkelijkste gevolg van Douglas' aanwezigheid was dat Clusone wat behoudender operereerde dan anders. Cellist Ernst Reijseger speelde vaker 'lopende bas', ook lieten de beide blazers van tijd tot tijd ouderwetse unisono's horen, waarbij Michael Moore net zo lyrisch 'ademde' als wijlen Paul Desmond. Op zulke momenten leek Clusone bijna een gewoon pianoloos jazzkwartet. Zij het met een hevige tic: Han Bennink.

    • Frans van Leeuwen