Adagio lamentoso

Een van de meest onderschatte Nederlandse auteurs is Adriaan Morriën. Zijn boeken vinden weinig aftrek, zo ook zijn 'vaderlijke ontboezemingen', getiteld 'Alissa en Adriënne', in de krant van 29 januari. Morriën observeert zijn beide dochters en doet daarvan op stilistisch niet te overtreffen wijze verslag.

Ik vrees dat zijn miniaturen - precieuze waarnemingen en beschouwingen - ('De kus is een voorschot op de omhelzing') evenzeer een schaduwrijk bestaan leiden. Als lezer vind ik het geen bezwaar om mijn schatten niet met anderen te hoeven delen, maar het uitblijven van waardering op wat grotere schaal is voor een schrijver van dit formaat toch eigenlijk een belediging.

Het tekent de grootheid van de thans 83 jaar oude Morriën dat hij, hoewel broodschrijver, zich beloond voelt door 'het innerlijke goud' van een beminnelijke oogopslag van een lezeres of andere blijken van bewondering, waarvan dit er zeker één is.