Klassiek ballet op zijn best

Gezelschap: Koninklijk Ballet van Vlaanderen. Produktie: De drie Musketiers; choreografie: André Prokovsky; muziek: Giuseppe Verdi, Guy Woolfenden. Gezien: 4/2 Stadsschouwburg, Antwerpen. In Nederland: 12 en 13/2 Breda, 18/2 Den Haag, 26/2 Den Bosch, 14/3 Venlo, 15/3 Heerlen, 26/3 Nijmegen , 6/4 Tilburg.

Het Koninklijk Ballet van Vlaanderen viert zijn 25-jarig bestaan met een flitsende, briljant gedanste produktie van De drie Musketiers, gebaseerd op het bekende boek van Alexandre Dumas. Het avondvullende, stevig op het klassieke ballet traditie geënte werk, werd in 1980 door André Prokovsky gemaakt voor het Australian Ballet en nu voor het Vlaamse gezelschap enigszins herzien.

Oudere balletkenners herinneren zich Prokovsky wellicht als een van de solisten uit de jaren zestig van het Ballet de Marquis de Cuevas en het London Festival Ballet: een compact gebouwde, energieke danser met een moeiteloze, virtuoze techniek. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat zijn choreografie doorspekt is met danstechnisch vuurwerk. De een na de andere soepel gearrangeerde solo zit vol pittig draai-en springwerk, voor de vrouwen aangevuld met rappe, puntige spitzenvariaties. De avonturen van de 17de-eeuwse musketiers Portos, Athos en Aramis, die samen met de al even onstuimige en heldhaftige D'Artagnan de eer van hun koningin verdedigen, worden in een vlot tempo en met een welkom vleugje humor op het toneel gezet.

Wie verlangt naar een avond intrigerende, vernieuwende en/of grensverleggende dans zal bij De drie Musketiers niet aan zijn trekken komen, maar wie gewoon weer eens wil genieten van zeer goed uitgevoerde klassieke dans, duidelijke karakteriseringen, gedisciplineerd en sprankelend ensemblewerk, verzorgde kleurrijke kostumering en een dito toneelbeeld, kan een prima avond tegemoet zien. Het gezelschap uit Antwerpen heeft een keur van voortreffelijk geschoolde dansers in huis die met een verfrissende directheid en vitaliteit hun vak beoefenen.

Voor de zes (!) belangrijke mannenrollen (de drie musketiers, D'Artagnan, de slechterik Rochefort en de geliefde van de Koningin, Lord Buckingham) zijn er twee bezettingen voorradig die weinig of niets voor elkaar onderdoen. Ik zag Guiseppe Nocera, Rafael Darder, Rinat Imaev, Eric Frédéric, Priit Kripson en Jeroen Hofmans - uitstekend allemaal. Ook bij de vrouwen zit men niet verlegen om adequate danseressen die de rollen van Milady, Constance en de Koningin kunnen vervullen. Aysem Sunal, Xiomara Reyes en Nadia Dimitrova zijn gracieus, levendig en technisch uiterst exact en trefzeker.

Het ballet uit Vlaanderen wint het wat dat betreft moeiteloos van de gezelschappen uit het Oostblok die ons land zo veelvuldig bezoeken. Daar steunt men te vaak op de kwaliteit van een enkel solistenpaar en de discipline van een jong corps de ballet.

Het is jammer en eigenlijk onbegrijpelijk dat een ballet als dit en de uitvoering die het Koninklijk Ballet van Vlaanderen ervan geeft niet begeleidt kan worden door 'levende' muziek, omdat daarvoor - zelfs voor een 25-jarig jubileum - de financiële middelen ontbreken.