Oud paard vertelt levensverhaal

Black Beauty. Regie: Caroline Thompson. Met: Sean Bean, David Thewlis, Jim Carter. Uitgebracht op huurvideo en op koopvideo (f39,95) door Warner Home Video.

Van Anna Seawells victoriaanse paardenroman Black Beauty (1877) bestaan al verschillende filmversies: de bekendste zijn de nogal van het origineel afwijkende Hollywoodfilm (Max Nosseck, 1946) en een getrouwe Engelse (James Hill, 1971). Het debuut van Caroline Thompson is de meest grootscheepse verfilming tot nu toe.

De oude hengst Black Beauty, eindelijk tot rust gekomen in een sappige weide, vertelt zelf in flash-back zijn roerige levensverhaal, een David Copperfield waardig. Ook voor paarden waren in het 19de-eeuwse Engeland de klasseverschillen van vitaal belang. Het dier heeft ze aan den lijve ondervonden, al waren er slechte en goede armen en rijken. Met uitzondering van zijn idyllische jeugd op een golvend landgoed beleefde het paard immers zijn mooiste tijd in dienst van de Londense koetsier Jerry (David Thewlis, de hoofdrolspeler in Naked). Het werk was inspannend, eigenlijk te zwaar, maar de liefderijke hand van het baasje maakte veel goed.

Was ik een meisje van een jaar of twaalf dat van paarden houdt, dan zou deze versie van Black Beauty vast mijn lievelingsfilm worden. Het naturalistische drama is gedempt verteld, ondergeschikt gemaakt aan het fotogenieke landschap en de schoonheid van het paard. Je kunt er om huilen, maar gelukkig niet heel erg, want als dat dreigt, houdt Thompson zich bijtijds in. Deze extreme aanpassingen aan het emotionele verwerkingsregister van kinderen, maken de film slecht geschikt voor volwassen consumptie. Wie de film mat en sloom wil noemen, heeft groot gelijk. Zelden werd echter een kinderfilm zo volwassen vormgegeven, zonder te beknibbelen op de kosten van aankleding en andere uiterlijkheden.

    • Hans Beerekamp