Inburgeren

K. Bleichrodt verwoordt in zijn artikel over inburgering van asielzoekers (26 januari) een terecht bezwaar tegen het drie jaar onthouden van een recht op studiefinanciering. Die drie jaar wachttijd is echt belachelijk lang. Hoeveel is dat niet in een leven, waarin door vervolging en strijd en vluchten en asielzoeken, al zoveel jaren als verloren kunnen worden beschouwd.

Maar hij schetst een nog te gunstig beeld. In het algemeen moet een vluchteling met onderwijs weer helemaal onderaan beginnen - als hij daartoe al in staat wordt gesteld. Graag wijst men op de uitzonderlijke gevallen waarin een jongere vluchteling snel een goede carrière maakt, maar men vergeet dan dat het gunstige uitzonderingen betreft. Er zijn Nederlanders die vluchtelingen helpen wegwijs te worden in Nederland: met taallessen, als contactpersoon, informant of belangenbehartiger. Maar er zijn, zo zeg ik uit eigen ervaring, echt veel méér Nederlanders die grote moeite hebben met buitenlanders die hier een veilig bestaan proberen op te bouwen.

Toen de HEMA hier in Zwolle bij een wervingsactie vorig jaar ongeveer acht Nederlandse meisjes en één Turks meisje aantrok, heb ik een collega op mijn werk lang horen zeuren dat, als dat meisje er niet geweest was, haar dochter wel was uitgekozen. Want het is nooit goed: als 'ze' thuis blijven 'krijgen ze maar makkelijk een uitkering', maar als 'ze' willen werken 'nemen ze onze plaatsen in'. Nee, vluchtelingen krijgen het echt nooit gemakkelijk.