Alison Krauss is terecht de nieuwe ster van de country

Concert: Alison Krauss. Gehoord: 5/2, De Vereeniging, Nijmegen.

“De man die het volgende liedje schreef”, vertelde mandolinespeler Adam Steffey gisteravond in De Vereeniging in Nijmegen, “kon vroeger niet zo gemakkelijk een meisje krijgen. Daarom waren zijn liedjes zo triest dat je er meteen een eind aan wilde maken als je ze hoorde. Nu hij gelukkig getrouwd is zijn z'n liedjes vrolijker geworden, te vrolijk eigenlijk. Maar er kan hem nog altijd iets overkomen, natuurlijk. We hopen het maar.”

Hoe treurig de liedjes vaak ook waren, de Amerikaanse zangeres/violiste Alison Krauss en haar vijf begeleiders speelden ze gisteravond goedgeluimd. Het was het eerste optreden in Nederland van de 24-jarige Krauss, die in de Verenigde Staten een van de populairste country-zangeressen is. Vorig jaar beleefde ze een grote doorbraak. Van haar cd Now That I've Found You, een compilatie van nummers van haar vijf eerder verschenen platen en enig nieuw werk, werden ruim twee miljoen exemplaren verkocht en bij de jaarlijkse uitreiking van de Country Music Awards kreeg zij vier onderscheidingen.

Haar succes is opmerkelijk, omdat de traditionele country-stijl die ze speelt, bluegrass, niet van deze tijd is. Terwijl moderne countryzangers als Garth Brooks en Vince Gill met behulp van onder meer elektrische gitaar en geavanceerde studiotechnieken een geluid creëren dat weinig verschilt van gladde popmuziek, klinkt Krauss' bluegrass authentiek. Ze gebruikt vrijwel uitsluitend akoestische instrumenten die typisch zijn voor bluegrass: viool (of: fiddle), mandoline, banjo en dobro.

Gisteravond werd al snel duidelijk waarom Krauss zo'n ster is geworden. Haar uitstraling is bijzonder, innemend vriendelijk en even authentiek als haar muziek, maar haar grootste kracht is haar zang. Of ze zacht of hard zong, het bleef prachtig zuiver, haar stem helder en krachtig, met zo nu en dan een trilling die duidelijk maakte dat zijzelf evenmin ongevoelig was voor de emoties die ze opriep.

In een aantal nummers klonk de viool zwierig en de banjo vrolijk. Aan de oubollige kant werd het toen gitarist Dan Tyminski smartlapperig zong over moeder de vrouw die man en kinderen zo maar had achtergelaten. Maar de ballads die Krauss zelf zong waren adembenemend. Over de eenzaamheid die verpakt kan zijn in het fluiten van een stoomtrein, of over de apathie die je voelt als je man is weggegaan en je als een spook in je huis rondloopt ('I'm all that's left of two burning hearts''). Het applaus van het razend enthousiaste publiek was het hardst na Krauss' subtiel gespeelde, schrijnende versie van het popliedje Baby, Now That I've Found You, oorspronkelijk van The Foundations: 'Baby, now that I've found you I won't let you go, I need you so, baby even though you don't need me, no no.' De mandolinespeler had duidelijk gelijk: hoe treuriger hoe mooier.