Zapman

Scheer ik me nat of scheer ik me droog? Zou ik persoonlijk aarzelen om een kernwapen te gebruiken? Is het egoïstsich in deze tijd kinderen op de wereld te zetten? Met zulke vragen zitten mannen van deze tijd niet. Maar waar kan ik held in zijn, zonder me te hoeven schamen? Met zo'n vraag zitten ze wel.

Ik weet niet hoe het vroeger was, maar tegenwoordig is het held zijn voorbehouden aan een select groepje. De rest mag een beetje doen alsof, ze mogen hun mannelijkheid tot uitdrukking brengen in hun levensstijl. Motorpakken, opgeschoren kapsels met een plat dak bovenop, oorringen, een spoiler op de auto, vliegeniersbrillen, nonchalant tegen de bar leunen. En op televisie naar de grote voorbeelden kijken. Gisteravond ging het op RTL 5 een half uur lang over Niki Lauda (22.47 uur). Louis van Gaal vindt dat ze bij RTL 5 maar wat zwetsen over Italiaanse clubs die zogenaamd met zijn voetballers in onderhandeling zijn. Hij zei dat tegen Studio Sport (Ned 2, 20.30 uur). Toch, zo'n programma doorgeven over Niki Lauda, dat doen ze bij RTL 5 goed. Ze stoppen er een reclameblokje tussen en verder komen ze nergens aan.

Lauda is een onooglijk, lelijk mannetje. Maar naast hem verbleken wij allemaal. Hij wordt de Phoenix genoemd, de vogel die verbrandde en uit zijn eigen as herrees. De boekjes die over hem geschreven zijn, dragen titels als: Niki Lauda Second Time Around, Niki Lauda To Hell And Back, Niki Lauda Nine Lives. Lauda is een koele kikker, hij kan zijn emoties beheersen. Hij heeft ooit met zichzelf afgesproken: IK MAAK MIJ NOOIT BOOS. Om sneller te kunnen rijden. Je ziet vaak coureurs een vuist omhoog steken, middenin een bocht, tegen een collega die zich niet collegiaal gedraagt. Dat kost tijd, dat zal Lauda nooit doen. Maar dat maakt hem nog geen groot voorbeeld.

Daarvoor moest in 1976 zijn Ferrari uit de bocht schieten, in de brand vliegen en weer terug op de baan kaatsen. En toen knalde een achterligger nog eens bovenop dat brandende wrak. Een paar minuten heeft Lauda in die hel gezeten, bewusteloos. Brandwonden, luchtwegenvergiftiging, gecompliceerde breuken. Die rijdt nooit meer, dachten ze. Twee maanden later kroop hij weer achter het stuur. Hij zag er niet uit, zijn rechter oor was een rood gat met gele vlekken. Zijn voorhoofd een omgeploegde akker, grote stukken hoofdhaar waren verdwenen. Bij Ferrari hadden ze hem al afgeschreven, ze keken krampachtig de andere kant op. Lauda maakte zich niet boos. Hij concentreerde zich en begon weer begon te winnen. Eén jaar na het ongeluk was hij wereldkampioen.

    • Hans Aarsman