Vier heren met grappig aplomb

Voorstelling: A la minute, door Creme Fraiche (Wim Hoen, Patrick Hesdahl, Jacques Lucassen en John Sleipen). Regie Pieter van Empelen. Gezien: 30/1 in Klein Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 10/2, daarna elders.

Het openingsnummer van het herenkwartet Creme Fraiche begint als een gregoriaans gezang, maarr al gauw duiken er enkele misplaatste merknamen in op, waarna het liedin quas-Latijn enkele scabreuze tafereeltjes in een modieuze disco beschrijft en - nog steeds in dezelfde toonzetting - uitloopt op het grimmige eind van een modern avondje uit.

Dat vind ik een verrassend begin voor een nieuwe groep. Creme Fraiche won weliswaar het Groninger Studenten Cabaret Festival en oogstte met zijn eerste programma enig succes, maar van landelijke bekendheid is nog geen sprake. Het zou me echter niet verbazen als daarin met A la minute, strak geregisseerd door Pieter van Empelen, verandering kwam.

Van Empelen was in de jaren zeventig pianist bij het geacheveerde ensemble Don Quishocking, dat uitblonk in welluidende samenzang. Creme Fraiche doet daar soms aan denken, maar meer nog aan een prille versie van de groep Purper die immers de muzikale parodie als geenn ander kan beoefenen. Hier weerklinken ondermeereen ingenieus nummer dat op een volksliedje lijkt, maar in zijn strekking onzin is ('Papa, ik wil een bard'), het fraai gepersifleerde geluid van een Peruaanse straatgroep en een hakkelend feestorkestje.

Het zijn rijm- en maatvaste liedjes van eigen makelij die de groep uitvoert, en die weldadig afsteken tegen het flodderige gezang in veel ander beginnend cabaret. Daarbij worden, in snelle afwisselibg, sketches gespeeld met een grappig soort aplomb. En als doeltreffende running gag fungeert een reeksbedelgesprekken van een junk die telkens ontsporen. Volleers is Creme Fraiche nog niet; daarvoor onmtbreekt het soms nog aan puntigheid en finesse. Maar veelbelovend wel en vermakelijk ook.

    • Henk van Gelder