Roze tricot en een afritsbaar piemeltje

Voorstelling: Net Echt, vanaf 6 jaar. Regie: Mark Whitelaw, Dick Hauser, Peter Zegveld. Spel: Beatrice van der Poel en Peter Zegveld. Gezien: 29/1, Theater a/h Spui, Den Haag. Inl 020-6929603.

Peter Zegveld is een artistieke duizendpoot. Aan zijn mysterieuze elektronische apparatuur ontlokt hij adembenemende en vooral oorverdovende effecten. Met een minimum aan taal en een aaneenschakeling van suggestieve beelden weet hij een heldere verhaallijn te creëren en hij heeft het patent op het spelen van een oude cynische brompot, waarin we toch minstens de brokstukken van een gouden hart vermoeden. Zelf duidt hij zijn voorstellingen aan als 'beeldend geluidstheater'.

In zijn nieuwste produktie Net Echt zwiepen de kroonluchters aan het plafond, dansen de eieren op tafel en rijdt een wonderlijk kinderwagentje met inhoud op eigen kracht de openstaande deurtjes van een roodgloeiende kachel binnen. Over gebrek aan raadselachtigheid en benauwenis hoeven we ons dus niet te beklagen, maar een echte performance wil het niet worden. Zegveld heeft duidelijk besloten dat hij deze keer een toneelstuk wil maken. Voor het eerst heeft hij naast zijn apparaten ook een tegenspeelster van vlees en bloed en hij staat in een traditioneel decor vol ramen en deuren. Daar begint de nieuwe dag van een stokoude man, die vergeefse moeite doet om zijn verkilde huis en hart een beetje op te warmen. In flash back gaan we met hem terug naar betere tijden, toen een vrouw hem in vuur en vlam zette en jaloezie hem verteerde vanwege haar passie voor een baby. Er valt veel te genieten van simpele, mooie vondsten. Roerend is het Strauss-walsje, waarop het jong verliefde paar zich kronkelt als twee baltsende vogels en lachen geblazen is het natuurlijk met de uitkleedscène, waarin het bloot van roze tricot blijkt te zijn, met daaroverheen beha en onderbroek en daaraan een afritsbaar piemeltje.

Wat er met al dit moois nu eigenlijk beweerd wil zijn, is helaas onduidelijk. Daar helpen zelfs geen drie (!) regisseurs aan. Net echt slaat waarschijnlijk op de baby die geboren wordt met de vorm van een struisvogelei. Dat geeft weer aanleiding tot allerlei leukigheid, zoals de hilarische mini-poppenkast met een slijmerig verhaaltje over een beertje dat geen ei als vriend mag hebben. Naarmate de voorstelling vordert raakt de grote lijn steeds verder uit beeld, bedolven onder vondsten die zonder dwingende samenhang als zeepbellen uit elkaar spatten.