Wrakhout of brandhout

Charles D'Ambrosio: The Point. Little, Brown, 243 blz.geb.ƒ39,30. Bij Meulenhoff verschijnt in het voorjaar de vertaling, Haar echte naam, door Barbar de Lange.

Als later door literatuurhistorici deze jaren in de Amerikaanse letteren worden getypeerd als 'het tijdperk van de eenzamen', dan heeft Charles D'Ambrosio daar het zijne aan bijgedragen. In zijn opmerkelijk voldragen debuutbundel The Point wemelt het van de eenzamen. Mensen die als drijfhout door het leven bewegen, zich wrakhout voelen, of al brandhout. Op sobere, uiterst Carveriaanse toon die door zijn onopgesmuktheid extra hard aankomt vertelt d'Ambrosio zeven allerongelukkigste stukjes mensenleven. In het titelverhaal sleept een 13-jarig jongetje in een badplaats avond aan avond zwammende, lallende of kotsende dronken gasten van zijn moeder naar hun eigen vakantiehuisjes. Voor wie niet meer kan staan gebruikt hij een bolderkar. Zijn eigen moeder drinkt zwaar sinds de zelfmoord van haar man, een medicus en Vietnamveteraan. De jongen vond hem, met half weggeschoten gezicht maar nog even ademend, in de garage. Als een professionele therapeut hoort hij empathisch de (huwelijks)problemen van de dronkelorren aan, maar een leuk verhaaltje voor het slapengaan verzinnen voor een bang jongetje kan hij niet meer. Elders in het boek reist een afgemonsterde marinier met een toevallig opgepikt, naar later blijkt stervend meisje van de ene toeristische attractie naar de andere. Naar huis, waar haar religieuze stiefvader haar medische behandeling liet stopzetten wil ze niet terug:“'It's noplace for me', she said. 'The eskimo's don't have homes, either,' Jones said. 'They don't have a word for it. They can't even ask each other, Hey, where do you live?”' In een ander verhaal verdrinkt een 1-jarig meisje in een trog vol regenwater, waarna het huwelijk van de ouders langzaam maar onherroepelijk in de vernieling raakt. Een ander echtpaar, in verwachting van hun eerste, verdeelt de tijd tussen een modelspoorbaan, herinneringen aan een oude vriend die een vlammendood vond in zijn zelfgebouwde VW-kever, en gezamenlijke oefeningen om de stuitligging van de baby om te draaien tot een gewone. Zij lijken als enigen nog wel kans te hebben op geluk, maar dan is de lezer al zo gewaarschuwd dat hij op eigen initiatief een desastreuze gebeurtenis voelt aankomen, die nu uitblijft. Ellende en losers in overvloed, en toch hoeft de lezer zelf aan The Point geen akelig gevoel over te houden. Alle lotgevallen zijn puur realisme; weliswaar dirty maar zeer levensecht. Bij zo'n debuut in het Nederlandse zou je een gat in de lucht springen.

    • Margot Engelen