Wilhelm Mundt

Galerie Tanya Rumpff, Spaarnwouderstraat 74, Haarlem. T/m 11 februari. Do. t/m zo 13-17 uur. Prijzen van ƒ 1000,- (tekeningen) tot ƒ 27.000,-.

'Trashstones' noemt de Duitse beeldhouwer Wilhelm Mundt (1959) zijn bultige sculpturen. Het zijn een soort glanzende, grillig gevlekte keien in oogstrelende kleuren. De vlekken zien eruit als eilandjes in een azuurblauwe oceaan. Wanneer het oppervlak meer gevarieerd en wolkig is, oogt de buitenkant van een 'trashtone' als aan een satellietfoto van de ozonlaag.

De inhoud van de stenen is prozaïscher dan het oppervlak doet vermoeden. Mundt stopt ze vol met afval uit zijn atelier, zoals oude verfblikken, verpakkingsmateriaal en lappen. Hij omwikkelt het afval strak met plakband en giet er vervolgens lagen polyester en fiberglas in verschillende kleuren omheen. Hierna polijst hij het polyester net zo lang tot het diep glanst en hier en daar de onderliggende lagen in contrasterende kleuren zichtbaar worden. Zo ontstonden oranje vlekken in turkoois, en zwarte en gele vlekken in een grijs als van oud gesteente. Ook kan een steen dierlijke trekjes aannemen, alsof er leven in die bulten zit, vooral wanneer de huid zacht lijkt en de steen op een paardedeken is gevleid. De 'trashstones' zijn dus een mengeling van ambachtelijkheid - het maken van een vorm, het polijsten - en van industriële techniek. Het industriële karakter van zijn beelden benadrukt Mundt nog eens door ze een serienummer te geven. Hij heeft nu 140 stenen gemaakt.

Het is Mundt niet zonder meer te doen om het vervaardigen van gladde esthetische objecten. Hij vat zijn atelier op als een laboratorium voor experimenten. Om dit te illustreren plaatste hij in de galerie van Tanya Rumpff een tafel met door hem gebruikte spullen, zoals grote plastic injectienaalden en restjes polyurethaan-schuim. Eén van zijn experimenten is gedurende de tentoonstelling in volle gang. In een polyester 'duikklok' ligt, zichtbaar via een kijkglas, in een soort ballon van melk te verzuren. De gassen die daarbij vrij komen zullen op een gegeven ogenblik een kleine ontploffing veroorzaken en de ballon doen barsten.

De duikklok was eerder in gebruik als mal voor een blauwe 'steen' van rubber. In het atelier van Mundt is alles van waarde, niets wordt zomaar weggegooid, zelfs een stofzuigerzak wordt nog getransformeerd tot kunstwerk. Alleen wanneer iets echt nutteloos is geworden bergt hij het op in een 'trashstone'. Zo beschouwd is Mundt een tovenaarsleerling, die, al experimenterend, in zijn laboratorium kostbare stenen produceert.

    • Janneke Wesseling