Zwemmen in de garage

Na een paar warme zomers is in Nederland het aantal eigenaren van zwembaden aanzienlijk toegenomen. Maar een voorziening om in de kelder, tuin of garage baantjes te trekken, gaat niet louter met fysiek en sociaal geluk gepaard.

Het is zondagmorgen en dit vertrouwde, gemeentelijke zwembad is zoals altijd een heksenketel. De lessen zijn voorbij, de kinderen beklimmen krijsend de glijbaantrap en, eenmaal te water, zitten ze elkaar weer op leven en dood achterna. De radio-versterker laat een discjockey, zo'n hysterische babbelbox, aan het woord, en een enkel laatkomertje krijgt alsnog een paar instructies voor het correct bewegen van de ledematen. De moeder van het kind kijkt toe en lijdt onder de dreigende toon van de ongeduldige zwemjuffrouw.

Op dit vroege uur hoort men in dit bad, dat gelukkig niet is opgesierd met tropische zonnegrotten of plastic palmen, volstrekt niet te spelevaren. Men mag alleen maar baantjes trekken. De meeste heren doen dat ook naarstig en houden elkaars verrichtingen in de gaten. Onder hun vlinderslagen golft het water krachtig over de rand, richting zonnebanken. De doordeweekse wedijver weet van geen ophouden.

Zwembadende dames, daarentegen, hebben iets anders aan hun hoofd. In clubjes van drie of vijf staan ze halverwege de baan om de haverklap stil om uitvoerig het thema 'air-miles' en 'Poggenpohl keukens' te bespreken. In de pauzes van deze vergaderingen willen ze nog wel eens zwemmen, maar nooit alleen, altijd zusterlijk naast elkaar, want ze zijn nog niet klaar met hun agenda.Traag en gestaag als een onverbiddelijke tank komen ze steeds weer naderbij, niet bereid om maar een decimeter te wijken.

Kees 't Hart schreef soortgelijke ervaringen op in zijn roman Zwembad. De broer van de ik-persoon kwam niet uitgeraasd over vechtpartijen, obsceniteiten, chloorluchtjes en linke duikplanken. Een beetje gelijk had hij wel! Daarom is de Princess of Wales in maximaal één opzicht te benijden: Ze is in Kensington Palace de gelukkige bezitster van een privé-zwembad. Nooit meer dobberen tussen de anonieme pleisters en dotten haren. Nooit meer vergeefs wachten achter het loket, omdat het bad is gesloten vanwege een landelijke poezenshow, die elders in het gebouw wordt gehouden.

Zo'n 25.000 Nederlandse gezinnen kunnen erover meepraten. Onderling althans, want er publiekelijk voor uitkomen dat men zo'n kostelijk eigen binnen- of buitenbad bezit, is 'not done'. Met die Hollywood-luxe pronkt men zelden. Bij sommige klanten, aldus een zwembadbouwer, mocht zijn bedrijfswagen tot voor kort uitsluitend zonder reclame en naamsaanduiding komen voorrijden. Sterker nog, het zwembad mocht onder geen enkele voorwaarde op die aangename plek aan de zuidkant van de tuin worden aangelegd, anders zouden de overburen er wel eens achter kunnen komen. Dat calvinisme is nu tanende, menen de leveranciers. Dat heeft dan lang geduurd, want het waren de eerste christenen die het zwemmen, populair in de oudheid, vanwege de schaarse kledij verfoeiden en het waren de romantische dichters Byron en Goethe die er in de 19de eeuw weer mee gingen dwepen.

Ook in contact-advertenties is het vergeefs zoeken naar een heer-met-eigen-zwembad, bereid tot een interview. In plaats van de solex, die vroeger blijkbaar populair was als bruidsschat, wordt nu in de kolommen een open haard in het vooruitzicht gesteld, een ski-vakantie, desnoods een volwassen gesprek. Maar waar blijft de man die zijn minnares een stille, private ochtendduik belooft?

Het aantal privé-zwembaden in Nederland stijgt. Jaarlijks komen er zo'n 1.000 tot 1.500 bij, een verdubbeling ten opzichte van 1990. Het blijft een ruime schatting, want de elkaar vijandig gezinde groothandelaren en leveranciers ('Je moet ons niet samen in een vliegtuig zetten'), willen hun omzetcijfers nog wel eens overdrijven. Niet alleen de recente, hete zomers veroorzaken deze stijging: men wil in het weekend ook niet meer in de file staan om in een vuile zee te zwemmen. Het eigen bad bevordert bovendien sociale contacten. Plotseling laten vrienden met kinderen zich vaker zien. En de fysieke openheid die ze daarbij tentoonspreiden, schijnt ook de emotionele openhartigheid sterk te bevorderen.

Wie dacht een leven lang vergeefs te moeten sparen voor een ronde, rechthoekige of niervormige bak met water kon op de beurs Splash, vorige week in de Rotterdamse Ahoy-hallen, zijn hart ophalen. Voor een bedrag van tussen de vier- tot zevenduizend gulden weet men zich eigenaar van een rond buitenbad inclusief filter. Het meet in doorsnee 5.50 meter of meer en kan desnoods 's nachts met roze nachtclub-lampjes worden bijgelicht. Nadelen zijn dat het als een 1.20 meter hoge ronde schutting het uitzicht op de rozen belemmert en dat er alleen in gepoedeld kan worden. Toch is het vooral in Canada en Amerika razend populair. Negen van de tien baden daar zijn opbouwbaden.

Dan toch liever buiten een echt inbouwbad, zo'n forse bak van beton, te leveren door een van de circa 25 professionele bouwers - via groothandel zoals Kuyl & Rottinghuis in Utrecht bijvoorbeeld -, want er zijn recentelijk nogal wat knoeiers op de markt gekomen. Dat kan in een week of zes tot acht worden ingegraven en met een folie worden toegedekt - kosten circa 40.000 gulden. Of iets goedkoper, een 'pre-fab'-gevaarte, dat voorziet in een profiel met stalen of aluminium-platen plus een zogenaamde pvc-zak. Mits pompen en filters goed zijn aangesloten, is de levensduur zo'n twintig jaar. Ook 'scimmers' en 'nozzles' voor het afzuigen en injecteren van water dienen nauwkeurig op hun plaats te blijven, anders vertoont het bad binnen twee zomers moeizaam te herstellen kuren. Natuurlijk mag men daarbij de zomer- en winterzeilen niet vergeten om algenvorming te voorkomen.

De firma The Golden Web in Handel (Noord Brabant) levert in de meest gangbare standaardmaten van 10 bij 5 meter (75.000 liter water) nu ook baden van hoogwaardig piepschuim, goedkoper dan beton. De wanden zijn 25 cm dik en zorgen voor een hoge graad van isolatie. Bij de firma Pool & Garden Products (PGP) in Bilthoven zijn de 1 meter brede, lichtgewicht stukken kunststof te koop, waarmee men zijn eigen bad in de tuin kan aanleggen, op voorwaarde dat de doe-het-zelver ook bekwaam genoeg is om in de daartoe opengelaten kieren beton te storten.

Het Nederlandse buitenbad is in onderhoud goedkoop, omdat het jaarlijks niet veel langer dan een maand of twee intensief wordt gebruikt. Dat ligt anders bij de binnenbaden. Bestemt men daartoe een 'veredelde garage', zoals in vaktermen een eenvoudige, rechthoekige ruimte heet, dan kost het geheel tussen de tachtig- en honderdduizend gulden, of meer.

Afhankelijk van filter- en spoelactiviteiten, de gewenste watertemperatuur, doorgaans 27 graden, en de aanwezige isolatie en ventilatie, moet men maandelijks daarvoor zo'n driehonderd gulden neertellen, inclusief chloortabletten (twee tot drie per week), waar normaliter een veel te spaarzaam gebruik van wordt gemaakt (één per maand). “Helder water, is schoon water, denkt men”, aldus M.J.J. Staub van The Golden Web. “Mooi niet dus! Er zitten vaak heel veel beestjes in.”

In tegenstelling tot in Zuid-Frankrijk, Spanje en Noord-Afrika, waar het, vanuit de lucht gezien, wemelt van de Dagobert Ducks, kent Nederland geen specialistisch tijdschrift als het Franse 'Piscine'. “Daarom leren we onze doelgroep niet kennen”, klagen Nederlandse leveranciers, “we weten ook niet hoe we die grote middengroep moeten bereiken; mensen die zich financieel een bad kunnen permitteren, maar die ten onrechte denken dat het een fortuin kost.”

Vaak vermoedt men beter af te zijn met een 15.000 gulden kostende 'whirlpool' voor vijf personen. “Daarin praat je toch ook anders met elkaar”, belooft Staub. Of met de onlangs geïntroduceerde 'endless pool', die afgaande op foto's, het vooral goed doet bij Amerikaanse loft-bezitters. Bij het bad van 4.20 x 2.10 meter, te leveren via Denem B.V. in Boxtel, wekt een machine een tegenstroom op die zo krachtig is, dat men trappend als een opgejaagde kikker geen meter vooruit komt. Niet meer dan één Nederlander schijnt zo'n schijn-bad te bezitten (kosten: vanaf 40.000 gulden).

De beurs Splash was vooral bedoeld voor de semi-professionele en professionele zwembad-eigenaren: van sauna's en hotels tot campings en recreatie-parken. Er waren supersonische 'pool-cleaners' te koop, die zich op eigen houtje langs badwanden kunnen voortbewegen, flexibele zwembadbodems van 200.000 gulden, relax-bedden, opgehangen in een halve-maans-constructie, drijvende fauteuils van zeshonderd gulden en veel soorten zuren, ontvetters en ontkalkers.

De markt van zogenaamde 'aqua drolics' is evenmin gering. Een compleet plastic-dierenpark in de kleuren van De Stijl spuit er permanent lustig op los. Wie een eigen parkje bezit schaft zich een houten, Griekse tempeltje of strakke Finse sauna aan, voorzien van infra-rood. Desnoods dekt men zijn buitenbad toe met een stormvaste, verschuifbare overkapping van nep-glas, die een prettig soort risicoloos broeikaseffect teweegbrengt. Mocht men in welstand leven, dan levert de firma Flevo Trading Company in Huizen graag keramische siertegels en vuilafstotend glasmozaiek. Voor de werknemer met een vaste CAO zit er niet veel anders op dan de zomer draaglijk te maken met een 'hot tub' of 'snorkel stove', ooit ontwikkeld in Alaska. Het is een brede, houten wastobbe, negentig centimeter diep en leverbaar in diverse doorsneden, die men dankzij een ouderwets houtkacheltje elk seizoen overal in de tuin kan neerzetten, of desnoods in de singel kan laten dobberen. “Hiermee zijn we weer terug bij af”, meent leverancier Martin Ten Holter van PGP. En zo is maar net.

    • Marianne Vermeijden