Varkenspootje

Fotografe Jacquie Wessels fotografeerde in het openbaar etende mensen, Hanneke Breuker interviewde verschillende mensen over een bijzondere eetervaring. Tekst en foto hebben geen direct verband met elkaar, maar ze zeggen wel alletwee iets over wat iedereen dagelijks doet: eten.

Naam: Pierre Bastien. Geboorteplaats: Parijs. Woonplaats: Rotterdam. Nationaliteit: Frans. Geslacht: mannelijk. Leeftijd: 42 jaar. Kleur haar: lichtbruin. Kleur ogen: bruingroen. Lengte: 1.78 m. Gewicht: 65 kg.

Ik houd van de manier waarop er in Nederland gegeten wordt: eenmaal per dag koken. In Frankrijk vond ik het vaak zwaar om twee maal per dag te koken, ik ging dan vaak naar Tunesische theehuizen, daar kun je behalve theedrinken ook eten. In Frankrijk is er veel invloed van de Arabische keuken. Toen ik nog maar kort hier was zocht ik vooral contact met Marokkaanse winkeliers. Ik kon daar alle kruiden en dergelijke krijgen die ik voor couscous nodig had. En ik kon zelfs Frans met ze spreken. Vorig jaar was ik als musicus uitgenodigd voor een festival van moderne muziek in Lyon. Ik heb vroeger in Lyon gewoond. In Frankrijk wordt Lyon als de eerste stad op kookgebied beschouwd. Ik ging daar met wat mensen uit eten, onder andere met een Duitse kunstenaar: Horst Rickels. Hij was met twee Nederlandse assistenten. Lyon is beroemd om zijn eenvoudige kookkunst, niet om heel verfijnde gerechten. Vooral om les abats, het slachtafval. Ik werd gevraagd om de verschillende gerechten die op de kaart stonden te vertalen. Enkele gerechten kende ik zelf ook niet. Bijvoorbeeld 'Ris de Veau', dat bleek bij navraag zwezerik te zijn. Het tweede gerecht op de kaart was 'Andouilettes' een soort worstjes gevuld met pens. Het volgende was ook een gerecht met pens. Dus ik moest elke keer een zelfde soort vertaling geven voor die gerechten. Horst Rickels was de enige in het gezelschap die avontuurlijk genoeg was om hieruit een gerecht te kiezen. Ikzelf ben er ook niet gek op. Toen ik nog in Lyon woonde had ik in een snackbar iets besteld wat er uitzag als stokvis. Met mijn eerste hap beet ik op allerlei botten. Het was geen stokvis maar 'Pied de Cochon': een varkenspootje, een specialiteit. Maar voor mij was het heel dégoutant.

Ik doe mijn inkopen voor het eten graag op de markt in Rotterdam. Die is goed; vooral de visafdeling. Heel vers en goedkoop. Ik koop graag kokkels en andere zeevruchten. Toen ik hier net was kon ik moeilijk allerlei ingrediënten vinden. De laatste tijd is er erg veel te krijgen. Ik kook voornamelijk Spaans, ik gebruik daarvoor de recepten van mijn Spaanse grootmoeder. Ik vind de Spaanse keuken de beste van Europa. Ik houd ook veel van Westafrikaans eten. En van Japans eten. Ik kijk ook graag naar de kookprogramma's van de BBC, die zijn erg grappig. Eten is op het moment in de mode. In het algemeen hield men zich in de jaren zeventig meer met politiek bezig. Het is wat we in Frankrijk 'La civilisation de loisir'; de beschaving van de vrije tijd, de hobby's noemen. Op een bepaalde manier is dat een beetje teleurstellend, mensen hebben blijkbaar niets beters te doen dan koken en dat soort dingen. Maar het is ook prettig; het betekent dat het leven nu rustiger is.

    • Hanneke Breuker