Meiden onder elkaar

Met veel belangstelling heb ik het artikel 'Niet langer meiden onder elkaar' van Michaja Langelaan gelezen (w&o, 4 januari). Zij schrijft hierin dat 'met ingang van het volgende schooljaar ook op de laatste meisjesschool de jongens door de gangen zullen lopen'. De directeur van deze Johanna Westermanschool in Den Haag, de heer Broekhuisen, is helaas voor de druk van buitenaf bezweken. Exclusieve meisjesscholen worden in Nederland 'uit de tijd, ouderwets en tuttig' gevonden.

Wellicht is de Johanna Westermanschool de laatste middelbare meisjesschool, maar in Maarssen bestaat nog altijd een volwaardige eenjarige beroepsopleiding voor meisjes: instituut De Cloese. Deze biedt voor Havo- of VWO-scholieren een opleiding tot management-assistente en (medisch) secretaresse. Aangezien ik een Cloese-studente was in '91/'92, en er met heel veel plezier samen met 28 andere meisjes heb gestudeerd en gewoond, bekruipt mij een onrustig gevoel bij de woorden 'uit de tijd, ouderwets en tuttig'. Waar zouden deze vooroordelen toch vandaan komen? Zoals ook de heer Broekhuisen vindt, kunnen meisjes onder elkaar hun persoonlijkheidsontwikkeling beter beleven. En net als op een gemengde school, zijn er ook op meisjesscholen voldoende mogelijkheden om met vrienden te sporten en uit te gaan.

In de oude koetshuizen van het landgoed waarop De Cloese is gevestigd, wordt de mogelijkheid voor ongeveer 25 studentes geboden om met elkaar te wonen, te studeren, te groeien en je voor te bereiden op je toekomstplannen. Ik moet bekennen dat de confrontatie met deze voor mij onbekende, katholieke omgeving, met in habijt gehulde Zusters, vreemd aanvoelde. Maar het was er gezellig, ontspannen en anders dan anders.

Wat is er 'tuttig' aan 25 meisjes die samen een beroepsopleiding volgen en als extra dimensie een hoop persoonlijke begeleiding krijgen? Van werkelijk in jou geïnteresseerde docenten. Is het 'tuttig' of 'ouderwets' om te leren met jezelf en daardoor plezierig met anderen te kunnen leven Is het 'uit de tijd' vriendinnen voor het leven te maken? Het kan toch niet zo zijn dat wij het onbelangrijk vinden dat we leren onze horizon te verbreden? En gedwongen worden eens ergens dieper over na te denken, eens naar anderen te luisteren?